ร่างของเจียงอวิ๋นฮ่าวเกร็งขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่มีอาการผิดรูปปั่นป่วน มีเพียงกล้ามเนื้อทั่วร่างที่ค่อย ๆ พองขยาย
ลมหายใจที่เคยหอบกระชั้นกลับหนักแน่นขึ้น หน้าอกกระเพื่อมอย่างสม่ำเสมอ
【ปรับแก้เสร็จสิ้น】
【สถานะเป้าหมาย: การแสดงออกเชิงเกื้อกูลกำลังคงที่】
ภายในห้องในโลกความจริง
สู่อวี้ลืมตาขึ้น ทุกอย่างในห้องยังเป็นปกติ ด้านนอกประตูมีเสียงเจียงมู่มู่กับคนอื่น ๆ พูดคุยกันแว่วมา
เขาปล่อยเจียงอวิ๋นฮ่าวออกจากมิติให้กลับไปนอนบนเตียง หลังตรวจดูจนแน่ใจว่าลมหายใจและชีพจรปกติดีแล้ว จึงลุกขึ้นเดินออกจากห้อง
ทันทีที่ประตูเปิด ห้องนั่งเล่นก็เงียบกริบ
ทั้งสี่คนหันมาพร้อมกัน สายตาหลายคู่จับจ้องเขาราวกับมีน้ำหนัก
ใบหน้าของทุกคนฉายความหวาดกลัวและความคาดหวังในระดับที่แตกต่างกัน
เจียงอวิ๋นเหยาลุกพรวดจากโซฟา ดวงตาสองสีเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่สลัดไม่หลุด
ริมฝีปากของเธอเม้มจนซีด ราวกับกลัวว่าจะได้ยินข่าวร้ายที่ไม่อาจแก้ไข
“พี่สู่อวี้... พี่ชายฉัน...”
“ไม่เป็นไรแล้ว”
สู่อวี้กวาดตามองไหล่ที่สั่นเทาของเธอ ก่อนเอ่ยเสียงหนักแน่น
“กำจัดปัจจัยเสี่ยงทั้งหมดแล้ว พอยาชาหมดฤทธิ์ เขาก็จะฟื้น”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ขาของเจียงอวิ๋นเหยาก็อ่อนยวบ เธอยกมือทั้งสองข้างปิดหน้าไว้เกือบมิด ไหล่สั่นกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้
เจียงมู่มู่โอบเธอเข้ามาใกล้ ไม่มีคำปลอบโยน มีเพียงการอยู่เคียงข้างเงียบ ๆ
สู่อวี้กวาดตามองใบหน้าทุกคนในห้อง ก่อนนั่งลงบนโซฟาเดี่ยวข้างโต๊ะกลาง เขาเงียบไปหลายวินาที