สู่หางกลืนคำพูดครึ่งหลังลงคอ ก่อนก้มลงยกถุงเนื้อพะโล้กับคุกกี้อัดแน่นขึ้นมา
จียวนยฺหวิ่นเฮ่าย่อตัวลง ใช้มือข้างละข้างหิ้วน้ำแร่ขึ้นมาสองลัง กล้ามเนื้อแขนเกร็งแน่น ทั้งสองก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าไปยังห้องประชุม
สู่อวี้ยังอยู่ที่เดิม ก้มลงเก็บอาวุธที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ทั้งมีดพร้า ดาบเหิงเตา และดาบหางวัว เขารวบรวมทีละชิ้นไปวางไว้ข้างรถบรรทุก
ฝักอาวุธเหล่านี้ถูกพวกนั้นโยนทิ้งไว้บนพื้นอย่างไม่ใส่ใจ เปื้อนฝุ่นและคราบเลือดที่จับตัวเป็นน้ำแข็ง
สู่อวี้ไม่รังเกียจ เขาเก็บฝักเหล่านั้นขึ้นมาด้วย
เขาจงใจชั่งน้ำหนักมีดพร้าสันหนาที่เหลยเหลาหู่ใช้ก่อนหน้านี้
พูดให้ถูก นี่น่าจะเป็นดาบใหญ่เลียนแบบโบราณ ตัวดาบหนักอึ้งเมื่อจับไว้ในมือ ผิวหน้ามีลายเหล็กพับตีถี่แน่น เห็นได้ชัดว่าทุ่มทุนสร้างไม่น้อย
หากคนที่มีพละกำลังมากพอได้กวัดแกว่งดาบเล่มนี้ ฟันลงไปครั้งเดียวก็ทรงพลังหนักหน่วง สามารถผ่าคนพร้อมกระดูกออกเป็นสองท่อนได้อย่างง่ายดาย
แม้คมดาบจะบิ่นเล็กน้อยอยู่สองสามจุดจากการปะทะรุนแรงเมื่อครู่ แต่โดยรวมยังสมบูรณ์ดี
น้ำหนักถ่วงที่แน่นขนัดนี้เข้ากันได้พอดีกับค่าพละกำลังของเขาซึ่งเพิ่มพรวดพราดหลังวิวัฒนาการ สู่อวี้ขยับความคิด ดาบเล่มนั้นก็หายเข้าไปในมิติส่วนตัวอย่างไร้สุ้มเสียง
สุดท้ายเขาเก็บปืนล่าสัตว์ทำเองขึ้นมา ชั่งน้ำหนักดู แล้วนำเข้าไปไว้ในมิติส่วนตัวเช่นกัน
จียวนยฺหวิ่นเฮ่ากับสู่หางทยอยกลับมา
เที่ยวที่สอง สู่อวี้ชี้ไปยังกองอาวุธบนพื้น
“พวกนี้ก็ขนเข้าไปให้หมด”