สู่อวี้หลุบตามองเธอ “รังของจางซุ่นอยู่ที่ไหน?”
ห้องรับแขกเงียบไปสองวินาที
“อะไรนะ?” หลี่อีอีขยับริมฝีปากที่แห้งแตก มองท้องฟ้ามืดสนิทนอกหน้าต่าง “นาย... นายจะไปจัดการเขาเหรอ?”
“ไม่ใช่แค่จัดการ” สู่อวี้รูดซิปเสื้อขนเป็ดให้เรียบ น้ำเสียงราบเรียบราวกับพูดเรื่องเล็กน้อย “ฉันจะไปกำจัดเศษสวะพวกนั้น บอกที่อยู่มา”
คำพูดของหลี่อีอีติดอยู่ในลำคอทันที เมื่อสบเข้ากับดวงตาไร้ไออุ่นของสู่อวี้ เธอก็กลืนคำว่า “พวกนั้นมีตั้งหลายสิบคน” กลับลงคอไปทั้งอย่างนั้น
“...ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเซียงเจียง จากปากสะพานลงใต้ไป 300 เมตร มีบ้านเดี่ยวสี่ชั้นอยู่หลังหนึ่ง”
สู่อวี้พยักหน้า แล้วหันหลังเดินไปทางห้องนอน
“ตามฉันมา”
สู่อวี้หางกับคนอื่น ๆ เดินเรียงกันเข้าไป ประตูห้องปิดสนิทดังปัง
ทันทีที่ประตูปิด หลี่อีอีด้านนอกก็รู้สึกว่าหัวใจกระตุกอย่างแรง
ในห้องนอน สู่อวี้พลิกข้อมือ
อาวุธของทุกคนปรากฏขึ้นบนที่นอนปูพื้น
สู่อวี้หางไวตาไวมือ คว้าดาบวงแหวนของตัวเองไว้ได้
คนอื่น ๆ ก็หยิบอาวุธของตนขึ้นมาเช่นกัน
สุดท้าย สู่อวี้หันไปทางเจียงอวิ๋นเหยาที่มุมห้อง
ในห้องนอนไม่ได้เปิดไฟ มีเพียงแสงริบหรี่จากด้านนอกส่องเข้ามา
ท่ามกลางความมืด ดวงตาสองสีฟ้าสลับเขียวของเจียงอวิ๋นเหยาทอประกายเย็นเยียบชวนให้ใจสั่น
สู่อวี้ยื่นปืนพกรุ่น 92 สีดำให้เธอ
เจียงอวิ๋นเหยารับไว้ด้วยสองมืออย่างมั่นคง
ท่าทีหดหู่หวาดกลัวแม้แต่น้อยในตอนกลางวันหายไปสิ้น เธอใช้นิ้วโป้งดีดข้างตัวปืน แม็กกาซีนหลุดออกมาพร้อมเสียง “แกร๊ก”