“เสี่ยวเหยาอยู่ไหน?”
นิ้วมือของเจียงอวิ๋นเหยาบิดประสานกัน ตัวตนในตอนกลางวันของเธอไม่ค่อยมั่นใจนัก
“ฉัน...ไม่รู้”
เธอลังเลอยู่หลายวินาที ก่อนเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาสองสีฟ้าเขียว
“พี่สู่อวี้ พี่ช่วยเลือกให้ฉันก็พอ”
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดเสริม
“ฉันมีความสามารถมองเห็นในที่มืดแล้ว ถ้าพัฒนาจากพื้นฐานนี้ จะเก่งขึ้นได้อีกไหม?”
“ฉันอยากมีความสามารถที่ปกป้องทุกคนได้ แล้วก็ไม่เป็นภาระตอนกลางวัน”
“ถ้าเจอสถานการณ์แบบวันนี้อีก...”
เสียงของเจียงอวิ๋นเหยาสั่นเครือขึ้นเล็กน้อย
สู่อวี้สัมผัสได้ถึงความรู้สึกผิดที่ซ่อนลึกอยู่ในใจเธอ
“เรื่องวันนี้ไม่ใช่ความผิดของเธอ”
น้ำเสียงเขาราบเรียบ แต่หนักแน่นอย่างยิ่ง
“ถ้าเธอไม่ยิง ไม่ใช่แค่หลี่อีอีกับแม่ของเธอเท่านั้น คนอื่นก็จะตกอยู่ในอันตรายด้วย”
“เธอปกป้องห้องนี้ไว้ได้แล้ว”
ขอบตาเจียงอวิ๋นเหยาแดงเรื่อ เธอพยักหน้าเบา ๆ
จากนั้นสู่อวี้ก็หันไปมองหลินชิงลี่
“แล้วเธอล่ะ?”
หลินชิงลี่สบตาเขา
ในดวงตาสีดำคู่นั้นมีประกายคมกล้าที่ยากจะบรรยาย
“ถ้าเลือกได้ ฉันเอาพลังโจมตี”
“เน้นประชิดตัว”
เธอตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
มุมปากสู่อวี้กระตุกเบา ๆ
ผู้หญิงคนนี้ยังตรงไปตรงมาเหมือนเดิมไม่มีผิด
คนทั่วไปพอรู้ว่าปลุกพลังแบบเจาะจงได้ สิ่งแรกที่คิดคงเป็นจะเอาตัวรอดอย่างไร
แต่หลินชิงลี่กลับคิดแค่ว่าจะทำให้ดาบของตัวเองเร็วขึ้นและรุนแรงขึ้นได้อย่างไร
“ความเร็ว พลังระเบิด หรือพละกำลัง?”