แต่เขาไม่ได้เอาเสื้อผ้ากลับมา
“น้องสู่”
จางซุ่นถูแขนตัวเองพลางขยับเข้ามาหาสู่หาง ตบอกยืนยันหนักแน่น
“วางใจเถอะ เรื่องหลังจากนี้ปล่อยให้ฉันจัดการเอง”
“ฉันจะไปหาที่เผาศพ แล้วหาทางหากล่องใส่อัฐิมาให้ รับรองว่าจัดการเรียบร้อยแน่”
ตอนพูด น้ำเสียงของเขาไม่เจ้าเล่ห์เหมือนเคยอย่างหาได้ยาก
หลี่อีอีค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
แววตาของเธอแทบไม่เหลือประกาย ริมฝีปากซีดคล้ำเพราะความหนาวและเสียเลือด
เธอมองจางซุ่นอยู่หลายวินาที ก่อนเอ่ยเสียงเบาเพียงคำเดียว
“ขอบคุณ”
คำขอบคุณนั้นทำให้จางซุ่นรู้สึกกระอักกระอ่วนไปทั้งตัว
เขารีบโบกมือ
“ไม่ต้องครับ อย่าขอบคุณผมเลย”
หลี่อีอีไม่พูดอะไรอีก
เธอเพียงมองคนหลายคนยกร่างไร้วิญญาณของแม่ขึ้นบนแผ่นประตู
เสื้อบุนวมปิดบาดแผลฉกรรจ์ตรงท้องของแม่หลี่ ทั้งยังบดบังใบหน้าที่เย็นชืดไร้ไออุ่นไปแล้ว
ทันทีที่แผ่นประตูถูกยกขึ้น มือของหลี่อีอีก็ยื่นตามไปโดยไม่รู้ตัว
ราวกับอยากคว้าตัวแม่เอาไว้
แต่สุดท้ายเธอก็คว้าอะไรไว้ไม่ได้เลย
เหลือเพียงมือซีดขาวข้างหนึ่งที่ห้อยออกมาจากชายเสื้อบุนวม แกว่งไกวเบา ๆ อยู่ท่ามกลางลมและหิมะ
หลี่อีอีกัดริมฝีปากแน่น
แม้กัดจนเลือดซึม เธอก็ไม่ร้องไห้ออกมาอีก
สู่หางย่อตัวลงข้างเธอ แล้วโอบร่างเย็นเฉียบเข้ามาแนบอก
“อีอี เราขึ้นไปก่อนนะ”
“แผลของเธอยังมีเลือดไหล ต้องพันแผลใหม่”
หลี่อีอีไม่ตอบสนอง