ฉินหยวนไม่ได้สวมเครื่องแบบทหาร
เขาสวมเสื้อคลุมกันหนาวตัวใหญ่พิเศษที่ดัดแปลงมาแล้ว หมวกคลุมศีรษะกดต่ำจนแทบปิดบังใบหน้า แต่หางยาวสีม่วงคล้ำอันหนาใหญ่ที่อยู่ด้านหลังนั้น ซ่อนอย่างไรก็ไม่มิด
“ผู้กองโจว”
เสียงของฉินหยวนทุ้มต่ำ ปลายเสียงสั่นสะเทือนด้วยแรงก้องที่ไม่ใช่ของเส้นเสียงมนุษย์
โจวหงรู้สึกคอตีบ ใบหน้าแข็งเกร็ง ก่อนฝืนยิ้มออกมา “พี่ฉิน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ”
ฉินหยวนไม่รับคำทักทายตามมารยาท รูม่านตาเรียวยาวขยับเล็กน้อย กวาดมองฐานที่มั่นทั้งแห่งอย่างรวดเร็ว
รถทหารกว่าสามสิบคันจอดเรียงตามร่องระบายน้ำ ไฟสปอตไลต์กรีดผ่านม่านหิมะเป็นริ้วคมกริบ
ทหารยามจากกองพันเสริมกำลังปิดตายทางเข้าออกทุกแห่ง
หางของฉินหยวนหยุดแกว่งเหนือพื้นหิมะ
“รองผู้บัญชาการลู่อยู่ที่ไหน?”
“น่าจะอยู่ข้างในครับ”
โจวหงกลืนน้ำลาย
ทั้งสองเหยียบย่ำหิมะเข้าไปในกระโจมบัญชาการชั่วคราว
เมื่อเปิดม่านกันลมผืนหนา ไออุ่นก็พุ่งปะทะใบหน้า
ลู่เจิ้นซานกับเฉิงสือนั่งเคียงกันอยู่หลังโต๊ะยาว เบื้องหน้ามีเอกสารกับภาพถ่ายกองระเกะระกะ
พอได้ยินเสียง ลู่เจิ้นซานก็เงยหน้าขึ้น สายตาหยุดอยู่บนตัวฉินหยวนหลายวินาที
หางที่ปกคลุมด้วยเกล็ดแข็งนั้นดูเหมือนจะหนาและยาวขึ้นอีกช่วงหนึ่ง เมื่อเทียบกับเมื่อสองวันก่อน
“นั่งสิ”
ลู่เจิ้นซานเชิดคางขึ้นเล็กน้อย
ฉินหยวนเหลือบมองเก้าอี้พับผ้าใบข้าง ๆ แต่ไม่ได้ขยับไปนั่ง
โครงท่ออะลูมิเนียมเปราะบางนั่นรับน้ำหนักตัวเขาในตอนนี้ไม่ไหวแน่
เขาถอยไปครึ่งก้าว พิงแผ่นหลังกับเสาเหล็ก แขนทั้งสองข้างกอดอก ปลายหางทิ้งลงบนพื้นอย่างไร้เสียง