เรียน คุณครูตรวจต้นฉบับ
สวัสดีครับ ผมทราบดีว่าจดหมายอุทธรณ์ฉบับนี้เขียนมายาวมากแล้ว แต่ผมจำเป็นต้องเพิ่มเติมอีกหนึ่งส่วน เพราะผมเกรงว่าหากไม่อธิบายเนื้อหาหลายตอนนี้ให้ชัดเจน ท่านอาจเข้าใจบางย่อหน้าผิดไปได้ ต่อไปนี้ผมจะวิเคราะห์ตรรกะการเขียนในส่วนตั้งแต่ "ค้างคืน" จนถึง "ออกเดินทางตอนเช้า" อย่างเป็นกลาง ขอให้ท่านอ่านจนจบด้วยความอดทน
หนึ่ง การเขียนฉาก "นอนร่วมเตียง" อย่างระมัดระวัง
ผมต้องยอมรับก่อนว่า การวางฉากนี้ทำให้คิดไปถึงกลวิธีแนวล่อแหลมได้ง่าย ดังนั้นผมจึงจำกัดหลายชั้นตั้งแต่แรก ประการแรก ปฏิกิริยาของเซินหยวนคือ "นอนเบียดอยู่ขอบสุด" "แข็งทื่อเหมือนไม้กระดาน" ซึ่งเป็นอาการทางกายภายใต้ความตึงเครียดขั้นรุนแรง ส่วนจู๋เจ๋อก็ใช้แผงควบคุมสั่งให้ไฟในห้องเปลี่ยนเป็นโหมด "ท้องฟ้ายามค่ำคืนอันเงียบสงบ" แล้วพลิกตัวหันหลังให้เธอ ผมเขียนความคิดในใจของจู๋เจ๋อไว้ว่า "เด็กนี่อีกหนึ่งสัปดาห์จะครบสิบแปดปี... ผมชอบคนอายุสิบแปดตลอดกาล" ประโยคนี้ดูเหมือนพูดเล่น แต่แท้จริงแล้วเป็นการขีดเส้นแบ่งการควบคุมตัวเองให้ชัดเจนสำหรับจู๋เจ๋อ เขาเป็นคนมีหลักการ ต่อให้ระเบียบโลกพังทลาย เขาก็ยังมีเส้นแบ่งที่ตัวเองไม่ยอมข้าม
จากนั้นผมเขียนว่าเขาฝืนระงับความต้องการไว้ แล้วพลิกตัวไปพูดว่า "อย่าสั่นเลย รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้ยังมีเรื่องสำคัญต้องทำ" นี่ไม่ใช่การเว้นวรรคให้คิดไปไกล แต่เป็นการจบประเด็น "การถอนหายใจยาว" ของเซินหยวนและ "ความผิดหวังเล็กน้อยที่แวบเข้ามาในใจ" ตามมาอย่างรวดเร็ว ที่จริงคือจิตวิทยาความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลที่สมจริงในสถานการณ์เอาชีวิตรอดวันสิ้นโลก หลังพึ่งพาใครสักคนท่ามกลางความกลัวสุดขีด จะเกิดอารมณ์ซับซ้อนผสมระหว่างความปลอดภัยและความไม่แน่นอน นี่คือพัฒนาการทางบุคลิกตัวละครตามธรรมชาติ ไม่ใช่การจงใจสร้างบรรยากาศล่อแหลม