เรียน คุณครูผู้ตรวจ
สวัสดีครับ/ค่ะ ก่อนเขียนจดหมายฉบับนี้ ผม/ดิฉันได้อ่านตอนของตัวเองอย่างละเอียดอีกครั้ง ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกว่าจำเป็นต้องอธิบายเนื้อหาอย่างละเอียดให้คุณทราบ สิ่งที่ผม/ดิฉันต้องการไม่ใช่การร้องทุกข์ แต่ต้องการนำเนื้อหาที่แท้จริงในผลงานออกมา แยกให้เห็นทีละส่วน เพื่อให้คุณตัดสินได้ว่าข้อความเหล่านี้เป็นการคิดค้นขึ้นเองโดยอิสระจริงหรือไม่ ต่อไปนี้คือเนื้อหาหลักบางส่วนที่เลือกมาจากบทที่สามถึงบทที่สี่ ผม/ดิฉันจะวิเคราะห์อย่างเป็นกลางจากห้ามุมมอง
หนึ่ง การจัดการความแตกต่างระหว่างระบบเฝ้าระวังกับชะตากรรมของกลุ่ม
ในตอนของผม/ดิฉัน ห้องปลอดภัยติดตั้งระบบเฝ้าระวังที่สมบูรณ์แบบ สามารถสลับดูภาพจากหลายทางเดินได้ จู๋เจ๋อและเซินหยวนสังเกตเห็นสถานะของผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ผ่านจอเฝ้าระวัง—ทางเดินหน้าลิฟต์ว่างเปล่า แม้แต่เศษกระดูกก็ไม่เหลือ; จางเว่ยเว่ยซ่อนตัวอยู่ใต้เตียง ผมถูกกรดกัดหายไปเป็นแผ่นใหญ่ ใบหน้าเปื้อนสิ่งปฏิกูล และวิญญาณสีแดงเข้มตัวหนึ่งกำลังวนเวียนอยู่รอบเตียง สิ่งที่ผม/ดิฉันตั้งใจใช้ตอนเขียนภาพเหล่านี้คือการเปรียบเทียบสองแบบ: แบบหนึ่งคือความโหดร้ายของการกินของสัตว์ประหลาด ("แม้แต่เศษกระดูกยังถูกเคี้ยวและกลืนลงไป") อีกแบบคือความยุ่งเหยิงหลังจากสิ่งของฟุ่มเฟือยถูกกัดกร่อน (กระเป๋าเฮอร์เมส หลุยส์วิตตอง นาฬิกาปาเต็กฟิลิปป์ กลายเป็นเมือกสีดำทั้งหมด เหลือเพียงเครื่องประดับทองคำที่สมบูรณ์ไร้รอยตำหนิ) ความรู้สึกเสียดสีที่ว่า "อารยธรรมทางวัตถุล้มเหลวทันทีภายใต้กฎของวันสิ้นโลก" นี้ เป็นพื้นฐานสำคัญในโลกทัศน์ของผม/ดิฉัน
ส่วนนิยายเกาะร้าง หากมีเนื้อเรื่องคล้ายๆ กันคือ "การสังเกตผู้อื่น" มุมมองของมันมักจะเป็น "มีคนจุดไฟขอความช่วยเหลือบนชายหาดไกลๆ หรือไม่" หรือ "ในป่าตรงข้ามมีเงาคนขยับหรือไม่" เป็นการสังเกตระยะไกลในพื้นที่เปิด ส่วนของผม/ดิฉันคือการเฝ้าระวังด้วยกล้องอิเล็กทรอนิกส์ในอาคารปิด มุมมองเป็นแบบมองลงมา แบบควบคุมได้ ฝ่ายหนึ่งมองออกไปยังธรรมชาติ อีกฝ่ายมองเข้าไปในกรงขัง จุดยืนในการเล่าเรื่องต่างกันโดยสิ้นเชิง