ตอนที่ 1 ฉันยอมออกจากลิฟต์ให้แล้ว พวกเธอยังรออะไรอีก?

เรียนเจ้าหน้าที่ตรวจทานของฝานเฉียว\n\nสวัสดีครับ ผมคือผู้แต่งผลงานเรื่อง \"ฉันยอมออกจากลิฟต์ให้แล้ว พวกเธอยังรออะไรอีก?\" หลังจากได้รับหนังสือแจ้งผลการตรวจสอบว่า \"เนื้อหาคล้ายคลึงกัน\" จากแพลตฟอร์ม ผมได้ตรวจสอบด้วยตัวเองทันที\n\nหลังจากเปรียบเทียบอย่างละเอียด ผมยืนยันได้ว่าผลงานของผมเป็นต้นฉบับแท้หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่มีการลอกเลียนแบบหรือดัดแปลงผลงานผู้อื่นแต่อย่างใด\n\nจึงเรียนมาเพื่อขออุทธรณ์ และขอความกรุณาให้เจ้าหน้าที่ตรวจทานซ้ำด้วยตนเอง\n\nเหตุผลหลักในการอุทธรณ์ของผมมีดังต่อไปนี้:\n\n1. ฉากหลังและแนวคิดของโลกในเรื่องแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ไม่มีความเกี่ยวข้องกันแบบ \"เปลี่ยนเปลือก\"\n\nผลงานอีกเรื่อง: ฉากหลังเป็นเรื่องเอาตัวรอดบนเกาะร้างยุคปัจจุบัน เนื่องจากเรือสำราญอับปางจึงต้องไปติดอยู่กลางป่ากันดาร\n\nผลงานของผม: ฉากหลังเป็นตึกปริศนาในวันสิ้นโลกชื่อ \"หอคอยบาเบล\" เกี่ยวข้องกับองค์ประกอบเอาชีวิตรอดแบบไม่มีที่สิ้นสุด/วันสิ้นโลก เช่น การหนีออกจากลิฟต์ ช่วงเวลาสีแดงเข้ม ห้องปลอดภัย เป็นต้น\n\nสรุป: เรื่องหนึ่งเป็นการเอาชีวิตรอดในป่าจริง ๆ อีกเรื่องหนึ่งเป็นวันสิ้นโลกเหนือจริงและน่าขนลุก แนวคิดของโลกแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง\n\n2. ความขัดแย้งหลักและตรรกะของความขัดแย้งแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง\n\nผลงานอีกเรื่อง: เหตุผลที่ขับไล่พระเอกคือ \"เขาเป็นผู้ชาย ตอนกลางคืนไม่ปลอดภัย\" เป็นความไม่ไว้วางใจที่มีพื้นฐานจากเพศ\n\nผลงานของผม: เหตุผลที่ขับไล่พระเอกคือ \"ลิฟต์น้ำหนักเกิน\" เพราะกระเป๋าเดินทางมากเกินไปจนน้ำหนักเกินเกณฑ์ เป็นความขัดแย้งโดยตรงระหว่างทรัพยากรกับพื้นที่เอาชีวิตรอด\n\nสรุป: เรื่องหนึ่งเป็นความขัดแย้งทางเพศ อีกเรื่องเป็นน้ำหนักเกินทางกายภาพ สาเหตุและตรรกะของความขัดแย้งแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง\n\n3. บทสนทนาและรายละเอียดการบรรยายของตัวละครแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง\n\nผลงานอีกเรื่องใช้คำว่า \"เกาะร้าง โทรศัพท์ไม่มีสัญญาณ นอนตอนกลางคืน\" เพื่อสร้างบรรยากาศความหวาดกลัว\n\nผลงานของผมใช้ข้อมูลและกฎเกณฑ์ เช่น \"ลิฟต์น้ำหนักเกิน น้ำหนักปัจจุบัน/น้ำหนักสูงสุด ช่วงเวลาสีแดงเข้ม\" เพื่อสร้างความตึงเครียด\n\nสรุป: เนื้อหาบทสนทนาและการบรรยายสถานการณ์ทั้งหมดเป็นผลงานสร้างสรรค์อิสระ ไม่มีประโยคใดที่ลอกเลียนแบบหรือดัดแปลง\n\n4. การตั้งค่าระบบพิเศษ/ระบบทองแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง\n\nผลงานอีกเรื่อง: พระเอกตื่นรู้ \"ระบบเอาชีวิตรอดบนเกาะร้าง\" หน้าที่คือระบุทุกสิ่ง คลังข้อมูลสารานุกรม เซ็นต์ชื่อเพื่อเสริมความแข็งแกร่ง\n\nผลงานของผม: พระเอกมี \"ระบบข่าวกรองพิเศษรายวัน\" หน้าที่คือให้ข่าวกรองสาธารณะและข่าวกรองพิเศษ (เช่น ตำแหน่งห้องปลอดภัย)\n\nสรุป: ชื่อระบบ ฟังก์ชัน และกลไกการทำงานแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง\n\nโดยสรุป ทั้งสองผลงานมีความคล้ายคลึงกันเพียงในโครงเรื่องเดียวที่ว่า \"พระเอกคนหนึ่งถูกผู้หญิงหลายคนโหวตขับไล่\" แต่รายละเอียดเฉพาะ วิธีการดำเนินเรื่อง ตรรกะของความขัดแย้ง บทสนทนาของตัวละคร และแนวคิดของโลกต่างก็แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง\n\nในการเขียนนิยายออนไลน์ การมีโครงเรื่องเปิดเรื่องที่คล้ายคลึงกันในประเภทเดียวกันเป็นเรื่องปกติ ผลงานของผมมีแนวคิดโลกและเส้นเรื่องที่เป็นอิสระและสมบูรณ์ของตัวเอง ไม่ใช่การลอกเลียนแบบอย่างแน่นอน\n\nขอความกรุณาเจ้าหน้าที่ตรวจทานพิจารณาอย่างถี่ถ้วน และฟื้นฟูการแนะนำผลงานตามปกติ\n\nขอขอบคุณที่เสียสละเวลา!\n\nเมื่อได้รับหนังสือแจ้งผลการตรวจสอบว่า \"เนื้อหาคล้ายคลึงกัน\" ผมรู้สึกมึนงงไปหมด นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์พลิกดูตอนของตัวเองและเล่ม \"บนเกาะร้างแล้ว ใครจะไปตามใจพวกเธอ?\" ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกน้อยใจ ยิ่งดูก็ยิ่งไม่ยอมรับ\n\nบทเปิดเรื่องนี้ ผมนั่งคิดอยู่นอนไม่หลับสามคืนติดต่อกันจนตัดสินใจได้ ตอนแรกผมอยากเขียนเรื่อง \"วันสิ้นโลกแนวกฎเกณฑ์\" ตั้งฉากในตึกปริศนาบาเบล แกนหลักคือปริศนาทางกายภาพ \"ลิฟต์น้ำหนักเกิน\" เพื่อให้เรื่องน้ำหนักเกินมีความตึงเครียด ผมตั้งใจออกแบบรายละเอียดต่าง ๆ เช่น ข้อมูลน้ำหนัก ความขัดแย้งเรื่องกระเป๋าเดินทาง เสียงเตือนน้ำหนักเกินที่ดังซ้ำ ๆ และ \"ระบบข่าวกรองพิเศษรายวัน\" นั้น ผมคิดทบทวนอยู่นานจึงตัดสินใจใช้ มันให้ \"การนับถอยหลังช่วงเวลาสีแดงเข้ม\" และ \"พิกัดห้องปลอดภัย\" ซึ่งสอดคล้องกับตรรกะการหนีออกจากตึกอย่างแท้จริง ส่วนภาพต่าง ๆ เช่น บัตรห้องสีดำทอง ช่องซ่อนในพรม ประกายสีทองเข้ม ล้วนเป็นการออกแบบที่เป็นเอกลักษณ์ที่ผมใช้สมองคิดอย่างหนัก\n\nแต่เล่มนั้นที่เป็นเรื่องเกาะร้างล่ะ? เขาเป็นเรืออับปาง โหวตบนชายหาด ความไม่ไว้วางใจทางเพศ ระบบเอาชีวิตรอดบนเกาะร้าง นอกจาก \"ผู้ชายคนหนึ่งถูกผู้หญิงกลุ่มหนึ่งโหวตขับไล่\" ซึ่งเป็นตัวดึงดูดเปิดเรื่องที่พบบ่อยในนิยายออนไลน์แล้ว เราไม่มีบทสนทนาที่คล้ายคลึงกันแม้แต่ประโยคเดียว ไม่มีเส้นเรื่องที่ทับซ้อนกันแม้แต่จุดเดียว พระเอกของผมคือโจวเจ๋อ พนักงานส่งอาหาร ถูกกระเป๋าเดินทางทับในลิฟต์ ส่วนของเขาคือหลินเฟิง ถูกบีบให้ออกไปด้วยคำพูดนินทาบนชายหาด โลกของผมคือคอนกรีตเสริมเหล็กและกรดกัดกร่อน โลกของเขาคือคลื่นทะเลและใบปาล์ม ระบบของผมให้ข่าวกรอง ระบบของเขาให้การระบุ นี่มันจะเป็นการลอกเลียนแบบได้ยังไง? นี่มันเป็นนิยายสองเล่มที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงชัด ๆ!\n\nผมรู้ว่าแพลตฟอร์มมีเจตนาดีในการต่อต้านการลอกเลียนแบบ แต่อัลกอริทึมที่ทำงานตามกลไกจะเข้าใจความตั้งใจของคนสร้างสรรค์ได้อย่างไร? ผมเป็นนักเขียนตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีทีม ไม่มีคนเขียนแทน ทุกตัวอักษรที่ผมพิมพ์ออกมาด้วยตัวเอง ตอนนี้ผลงานถูกขังในห้องมืด นอกจากรายได้จะหายไปแล้ว แม้แต่ผู้อ่านไม่กี่คนที่สะสมมาอย่างยากลำบากก็ยังจากไป ผมไม่ยอมจริง ๆ—ผมไม่กลัวการเทียบข้อมูล ผลงาน แต่กลัวการถูกใส่ร้ายโดยไม่มีหลักฐาน ขอความกรุณาท่านวางผลการตรวจสอบเบื้องต้นลงก่อน แล้วอ่านต้นฉบับของผมอีกครั้ง ดูรายละเอียดที่เป็นเอกลักษณ์ของหอคอยบาเบล การทะเลาะเรื่องน้ำหนักเกิน ประกายสีทองเข้มเหล่านั้น พวกมันคือลูกของผม ผมเลี้ยงมันมาทีละตัวอักษรจริง ๆ ขอร้องล่ะ