ถึงคุณครูตรวจต้นฉบับที่เคารพ
สวัสดีครับ ผมได้รับแจ้งเตือนการตัดสินใจเรื่อง "ความคล้ายคลึงของเนื้อหา" ในยามดึก ผมนั่งมองจอไปนานมาก ความรู้สึกแรกไม่ใช่ความน้อยใจ หากแต่เป็นความงุนงงที่อธิบายไม่ถูก ผมเปิดบทของตัวเอง แล้วเปิดหนังสือที่ระบบแจ้งเตือน เทียบไปเทียบมานานกว่าสองชั่วโมง ยิ่งดูยิ่งรู้สึกเหลือเชื่อ เรื่องราวเกิดขึ้นในตึกคนละแห่ง ตัวละครพูดจาคนละแบบ แม้แต่หน่วยตัวเลขในแผงระบบก็ไม่เหมือนกัน แต่ระบบกลับบอกว่ามัน "คล้ายคลึงกัน" คืนนั้นผมแทบไม่ได้นอน สมองไม่หยุดคิดถึงทุกคืนที่เขียนตอนเปิดเรื่อง ตอนนั้นเพิ่งเลิกงานประจำ ตอนสองทุ่มถึงได้นั่งลง ชากระถางหนึ่งถ้วยประคองตัวจนถึงตีสาม นิ้วกดคีย์บอร์ดจนแข็ง เพื่อให้บทที่ลิฟต์แออัดดำเนินไปอย่างกระชับ ผู้อ่านจะได้สัมผัสกับแรงกดดันของการนับถอยหลัง "ช่วงเวลาสีแดงเข้ม" แต่ความทุ่มเทเหล่านี้ เครื่องจักรไม่เห็น และอัลกอริทึมก็ไม่มีวันเข้าใจ
พูดตรง ๆ หลังถูกตัดสิน แนะนำผลงานของผมหายไปทันที ยอดบุ๊กมาร์กที่เคยเพิ่มทุกวันกลายเป็นหยุดนิ่ง แม้แต่ผู้อ่านเก่าที่ติดตามทุกตอนก็เริ่มถามในความเห็นว่า "เลิกอัปเดตหรือยัง" ผมรู้สึกแย่จริง ๆ ไม่ใช่เพราะรายได้ แต่เพราะผลงานชิ้นนี้ผมทุ่มเทแรงกายแรงใจในการสร้าง ตั้งแต่แก่นเรื่อง "หอคอยบาเบล" กฎของแต่ละชั้น ไปจนถึงการเปลี่ยนแปลงบุคลิกของจู๋เจ๋อ ผมเขียนโครงเรื่องและประวัติตัวละครไว้หมดสิ้น เพียงเพราะฉากเปิดเรื่อง "ถูกขับไล่" ไปชนกับนิยายเกาะทะเลทรายอีกเรื่องหนึ่ง ทั้งเล่มก็ถูกตีตรา ผมยอมไม่ได้จริง ๆ ดังนั้นผมจึงรวบรวมความกล้าเขียนจดหมายอุทธรณ์ฉบับนี้ ขอให้คุณสละเวลาสองสามนาทีลองอ่านต้นฉบับของผมอีกครั้ง
ด้านล่างคือข้อสรุปจากการเทียบทีละจุดของผม หวังว่าคุณจะสัมผัสได้ถึงความตั้งใจ
หนึ่ง เบื้องหลังแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ไม่สามารถ "เปลี่ยนเปลือก" ได้
โลกของหนังสือเล่มนั้นเป็นแนวสมจริง เรือสำราญล่มในทะเล ผู้โดยสารลอยไปติดเกาะร้าง ฉากเป็นหาดทราย แนวปะการัง ต้นมะพร้าว กระแสน้ำ ความขัดแย้ง revolve รอบอาหาร น้ำจืด และความปลอดภัยในยามค่ำคืน โลกของผมเป็นวันสิ้นโลกแบบกฎเกณฑ์ที่ถูกแต่งขึ้นทั้งหมด ตึกระฟ้าชื่อ "หอคอยบาเบล" แต่ละชั้นอาจซ่อนกลไกอันตราย ท้องฟ้าจะกลายเป็นสีแดงเข้มในเวลาที่กำหนด เมื่อถึงเวลานั้น ทางเดินและลิฟต์จะอันตรายอย่างยิ่ง มีเพียง "ห้องปลอดภัย" ที่กำหนดไว้เท่านั้นที่ให้ที่พักพิง บรรยากาศทั้งเรื่องเย็นชื้น เศร้าหมอง กลิ่นโลหะและคอนกรีตผสมผสาน กดดันจนหายใจไม่ออก ไม่มีความคล้ายคลึงกับเกาะกลางแดดเลยแม้แต่น้อย แค่คิดกฎของแต่ละชั้นในตึกนี้ก็ใช้เวลาสองสัปดาห์ วาดภาพร่าง ออกแบบเส้นทางหนีที่เชื่อมชั้นบนและชั้นล่าง รายละเอียดเหล่านี้ นวนิยายเกาะร้างไม่มีเลย
สอง ตรรกะของความขัดแย้งแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
ในนิยายเกาะร้าง พระเอกถูกโหวตให้ขับไล่ เพราะกลุ่มผู้รอดชีวิตหญิงรู้สึกว่า "ผู้ชายนอนกลางคืนไม่ปลอดภัย" กลัวว่าเขาจะเป็นภัย คิดดูแล้วเป็นตัวเลือกหลังความไว้เนื้อเชื่อใจระหว่างบุคคลพังทลาย ในหนังสือของผม ความขัดแย้งเกิดในห้องลิฟต์ พระเอกจู๋เจ๋อแบกกระเป๋าเดินทางและเสบียงจำนวนมากเบียดเข้าไปในลิฟต์ ลิฟต์ส่งเสียงเตือนน้ำหนักเกิน ตัวเลข "น้ำหนักปัจจุบัน/น้ำหนักสูงสุด" บนหน้าจอกระพริบไม่หยุด คนอื่นเพื่อเอาชีวิตรอด จึงต้องให้เขาโยนกระเป๋าส่วนเกินออกไป ไม่มีปัจจัยเรื่องเพศเข้ามาเกี่ยวข้อง เป็นเพียงความขัดแย้งทางกายภาพระหว่างปริมาตรของสิ่งของกับขีดจำกัดน้ำหนัก ในตอนที่เขียน ผมจำลองน้ำหนักของสิ่งของต่าง ๆ โดยเฉพาะ คำนวณน้ำหนักโดยประมาณของกระเป๋าเดินทางและเป้ เพื่อให้ตัวเลขดูสมเหตุสมผล ส่วนนี้ หนังสือเล่มนั้นไม่เอ่ยถึงคำว่า "น้ำหนัก" ด้วยซ้ำ เราจะเหมือนกันได้อย่างไร
สาม บทสนทนา จิตใจ และการบรรยายสภาพแวดล้อมล้วนเขียนขึ้นเองโดยอิสระ
ผมคัดลอกบทที่เกี่ยวข้องของหนังสือเล่มนั้นมาอย่างละเอียด เทียบกับย่อหน้าของผมทีละประโยค พบว่าคำที่มีความถี่สูงสุดของฝั่งเขาคือ "เกาะทะเลทราย สัญญาณ กลางคืน กองไฟ เฝ้าระวัง" ส่วนคำที่มีความถี่สูงของผมคือ "ลิฟต์ น้ำหนักเกิน น้ำหนัก สีแดงเข้ม นับถอยหลัง ห้องปลอดภัย" สไตล์บทสนทนาของตัวละครทั้งสองก็ต่างกันสิ้นเชิง บทสนทนาในนิยายเกาะร้างเป็นภาษาพูด ใช้ประโยคสั้น ๆ มักเป็น "ทำยังไงดี" "ฉันไม่เชื่อ" "ฟังฉันก่อน" ซึ่งเป็นการตอบสนองทันที ส่วนบทสนทนาของตัวละครผมเอนเอียงไปทางการอภิปรายกฎเกณฑ์และการเจรจาฉุกเฉิน เช่น "น้ำหนักเกินแล้ว ต้องเอาออกอย่างน้อยยี่สิบกิโลกรัม" "เหลืออีกสามนาทีจะถึงช่วงเวลาสีแดงเข้ม คุณจะเลือกยังไง" ประโยคเหล่านี้ผมขัดเกลามาหลายรอบ ต้องรักษาความตึงเครียดและปริมาณข้อมูล ไม่มีประโยคไหน "ยืม" หรือ "แปลงโฉม" จากที่อื่น
สี่ ระบบและวิธีการใช้งานไม่ทับซ้อนกันเลย
ระบบพิเศษของหนังสือเล่มนั้นชื่อ "ระบบเอาชีวิตรอดบนเกาะทะเลทราย" หน้าที่หลักคือแสดงข้อมูลของสิ่งของรอบข้างทั้งหมด (เช่น "กินได้ มีโปรตีนสูง") ยังสามารถเช็คอินรับรางวัล ช่วยให้ตัวละครอยู่บนเกาะได้นานขึ้น ระบบของผมชื่อ "ระบบข้อมูลข่าวกรองรายวัน" ทุกวันให้ข้อมูลสองอย่าง อย่างหนึ่งเป็นข้อมูลสาธารณะ เช่น ชั้นถัดไปจะพบอันตรายประเภทใด อีกอย่างเป็นข้อมูลเฉพาะ เช่น พิกัดที่แน่นอนของห้องปลอดภัยหรือกฎการทำงานของลิฟต์บางตัว มันไม่ตรวจสอบสิ่งของ ไม่เสริมพลัง ให้แค่ข้อมูลเท่านั้น และมีเงื่อนไขการได้รับที่เข้มงวด ผมออกแบบเช่นนี้เพื่อให้เข้ากับธีม "ถอดรหัสกฎ" ของหอคอยบาเบล ให้ตัวละครหลักพึ่งพาข้อมูลมากกว่ากำลังดิบ ระบบทั้งสอง ชื่อ อินเทอร์เฟซ วิธีกระตุ้น รายการฟังก์ชัน ทุกอย่างไม่เหมือนกัน ไม่มีทางเรียกว่า "ลอกเลียนแบบ"
พูดมามาก สิ่งที่ผมอยากสื่อที่สุดคือ ในวงการนิยายออนไลน์ โดยเฉพาะเมื่อจัดอยู่ในหมวด "เอาชีวิตรอด" การมีฉากเปิดเรื่องที่ "พระเอกถูกกลุ่มนางเอกขับไล่หรือไล่ออก" เป็นวิธีการเขียนที่พบได้ทั่วไป เหมือนกับฉากเปิด "หมั้นหมายแล้วถูกถอนหมั้น" ในนิยายแฟนตาซี มันเป็นเพียงกลวิธีเล่าเรื่องเพื่อดึงดูดผู้อ่าน ไม่ถือเป็นการลอกเลียนแบบ สิ่งที่กำหนดว่างานเขียนต้นฉบับจริงหรือไม่ คือการสร้างโลก โค้งการเติบโตของตัวละคร การออกแบบความขัดแย้ง และความหนาแน่นของรายละเอียดในภายหลัง ส่วนเรื่องราวของผม เริ่มจากบทที่สองก็เข้าสู่เส้นทางที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง ตัวละครหลักใช้ระบบข้อมูลเพื่อหาห้องปลอดภัยชั้นถัดไป ระหว่างทางต้องเผชิญกับการไล่ล่าของช่วงเวลาสีแดงเข้ม และต้องแข่งขันกับทีมผู้รอดชีวิตกลุ่มอื่น เนื้อหาเหล่านี้ กับจังหวะการเก็บผลไม้ สร้างที่พัก รับมือสัตว์ป่าแบบเอาชีวิตรอดบนเกาะ ช่างเป็นคนละโลก
พูดตามตรง ผมเข้าใจจุดประสงค์ที่แพลตฟอร์มใช้อัลกอริทึมคัดกรอง เพราะการลอกเลียนมีมากมาย จำเป็นต้องมีวิธีที่รวดเร็ว แต่การเทียบแบบกลไกมักทำให้ผู้เขียนตัวเล็ก ๆ ที่ตั้งใจเขียนหนังสือเจ็บปวดโดยไม่ตั้งใจ อย่างพวกเราที่เขียนคนเดียว ไม่มีเบื้องหลัง เขียนจบบทต้องอ่านซ้ำหลายรอบ กลัวตรรกะไม่สมเหตุสมผล กลัวผู้อ่านรู้สึกว่าน้ำ ท้ายที่สุดกลับถูกตัดสินว่า "คล้ายคลึงกัน" เพราะฉากเปิดเพียงฉากเดียว จะบอกว่าไม่เสียใจก็โกหก ผมไม่หวังความช่วยเหลือเป็นพิเศษ ขอเพียงการตรวจสอบโดยมนุษย์ให้โอกาสผมอีกครั้ง ดูแนวทางของเรื่องทั้งหมด ดูการออกแบบที่ตั้งใจในหอคอยบาเบล เช่น หนังสือพิมพ์เก่าที่ซ่อนในช่องว่างใต้พรม สีที่ลอกหลุดด้านหลังปุ่มลิฟต์ แสงสะท้อนของบัตรห้องสีดำทองในที่มืด สิ่งเหล่านี้ผมค่อย ๆ "เลี้ยง" ขึ้นมาทีละเล็กทีละน้อย ผมไม่อยากให้พวกมันเงียบหายไปเพราะการตัดสินที่ผิดพลาด
สุดท้าย ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นเช่นไร ผมขอขอบคุณที่สละเวลาอันมีค่าอ่านมาถึงตรงนี้ หากคุณยินดี ผมพร้อมส่งเอกสารเทียบฉบับเต็ม หรือเอกสารเสริมใด ๆ ที่คุณต้องการ เพียงขอโอกาสทบทวนอย่างยุติธรรม
ขอบคุณมากครับ