แม้ว่าเย่หรงหรงจะปากแข็งตอนคุยกับระบบ แถมยังบอกจะแบ่งโดจินให้นางเอกดู แต่จริง ๆ แล้ว เธอใจสั่นไม่น้อย
ต้องรู้ว่าตอนจบของเรื่องเดิม เย่เสี่ยวเฉิงฆ่าทุกคนที่เคยทำร้ายเธอแทบทั้งหมด หรือไม่ก็ทำให้อยู่ดีไม่ว่าตายไม่กลาย
ดูเวลายังเหลืออีกหนึ่งชั่วโมง เย่หรงหรงคิดว่าจะไปซื้อผ้าปิดตาที่ตลาดตะวันออก ปลอกคอที่ตลาดตะวันตก
เทียนไขที่ตลาดใต้
แส้ที่ตลาดเหนือ
แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าเย่เสี่ยวเฉิง ให้เธอจัดการตัวเองสักยก เผื่อจะปล่อยเธอไป?
คิดถึงตรงนี้แก้มของเย่หรงหรงก็เริ่มร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงขึ้น
ว่าแต่นางเอกสวยมากเลยนี่นา ถ้างั้นก็ดูไม่เลวนัก แถมยังได้วัตถุดิบไว้วาดโดจินให้ตัวเองด้วย...
เฮ้ย ไม่ใช่ ๆ ตัวเองคิดอะไรอยู่นะ!
เย่หรงหรงส่ายหัว สลัดความคิดแปลก ๆ ทิ้งไปอย่างเร็ว
ยังไม่ทันที่เธอจะคิดออกว่าจะรับมือเย่เสี่ยวเฉิงอย่างไร เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากนอกคฤหาสน์
เย่หรงหรงสะดุ้ง รู้ว่าคนมาถึงแล้ว รีบซ่อนแท็บเล็ต ลุกจากโซฟา ใส่รองเท้า แล้วนั่งรอเงียบ ๆ
ไม่สิ ระบบเพิ่งบอกว่าเหลืออีกชั่วโมง ทำไมกลับมาเร็วนัก?
เย่หรงหรงสงสัย แต่ก็ไม่มีเวลาคิด
......
ไม่นาน คุณพ่อคุณแม่เย่ก็พาคุณหนูตัวจริงในตำนานก้าวเข้าประตูบ้านตระกูลเย่
เย่หรงหรงแอบชำเลืองมองเด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงประตู
สูงประมาณหนึ่งร้อยหกสิบห้าเซนติเมตร สูงกว่าเธอที่สูงแค่หนึ่งร้อยห้าสิบนิด ๆ เกือบทั้งหัว
เธอสวมชุดกระโปรงติดกันสีซีดจนออกขาว ชายกระโปรงสีตกแล้ว รองเท้าผ้าใบสีขาวก็เก่าอย่างเห็นได้ชัด
แต่ถึงอย่างนั้น ก็ปิดบังกลิ่นอายเหนือสามัญของเย่เสี่ยวเฉิงไม่ได้
หน้าตางดงามละเอียดอ่อน คิ้วตาเยือกเย็น สันจมูกโด่ง ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง ทั้งตัวแผ่ความรู้สึกห่างเหินไม่ให้ใครเข้าใกล้
โอ้โห สมกับเป็นนางเอก สวยจริง!
ถึงจะดูเย็นชา แต่ก็ยั่วยวนใจมากเลยนะ!
ไม่รู้ว่าถูกแกล้งจนร้องไห้จะเป็นยังไง? หรือตอนเธอแกล้งคนอื่นจะดุเป็นพิเศษไหม...
เย่หรงหรงแอบน้ำลายไหลอยู่ดี ๆ ก็สบตากับเย่เสี่ยวเฉิงพอดี
แววตาลึกล้ำนั้นมองจนเธอขนลุก ความคิดเพ้อเจ้อเมื่อครู่หายวับไปทันที
คุณพ่อเย่ฉางเหิงทำลายความเงียบก่อน เขากระแอมเบา ๆ โบกมือเรียกเย่หรงหรง “หรงหรง มานี่”
เย่หรงหรงย่างเท้าเข้าไปอย่างว่าง่าย
เย่ฉางเหิงชี้เย่เสี่ยวเฉิงข้าง ๆ น้ำเสียงนุ่มนวลที่สุด “นี่คือ...อืม พี่สาวของลูกที่เคยบอกไง ต่อจากนี้เราคือครอบครัวเดียวกัน อยู่ด้วยกันอย่างปรองดองนะ”
เย่หรงหรงกลืนน้ำลาย พยักหน้าหงึก ๆ “ได้เลย ๆ หนูจะอยู่กับพี่สาวอย่างดีแน่นอน!”
พูดจบเธอยังตั้งใจยิ้มกว้างที่สุดเท่าที่คิดว่าดูเป็นมิตร เผยฟันเขี้ยวน้อยน่ารักสองซี่
คุณแม่เฉินหว่านชิงเสริมข้าง ๆ
“หรงหรง พาเสี่ยวเฉิงไปทำความคุ้นเคยกับคฤหาสน์หน่อย ห้องของเธอเตรียมไว้นานแล้ว อยู่ห้องข้าง ๆ ของลูกนั่นแหละ พี่ชายลูกจะกลับมาในอีกไม่กี่วัน ตอนนั้นค่อยจัดงานเลี้ยงต้อนรับกลับบ้านให้เสี่ยวเฉิงอย่างเป็นทางการ”
พี่ชาย?
อ้อใช่ ตัวเองมีพี่ชายติดเรทอยู่ด้วยนี่นา
เย่หรงหรงรื้อความทรงจำในเรื่องเดิมดู พบว่าพี่ชายตัวเองชื่อเย่จิ่งเฉิน จบการศึกษานานแล้ว เริ่มรับงานบริษัท ไปทำงานต่างเมืองบ่อย แต่เอ็นดูน้องสาวคนนี้มาก
พูดตามตรง คนในครอบครัวเย่ไม่ใช่คนเลว
เย่ฉางเหิงกับเฉินหว่านชิงคู่นี้ ถึงจะยุ่งและไม่ใช่พ่อแม่สมบูรณ์แบบ แต่ก็อยู่ในเกณฑ์ปกติ รักเย่หรงหรงจริง ๆ
เย่จิ่งเฉินก็คลั่งปกป้องน้อง เลี้ยงดูเย่หรงหรงดั่งไข่ในหินตั้งแต่เล็ก
หลังจากรู้ว่าลูกสาวแท้ ๆ ลำบากอยู่ข้างนอกมาหลายปี ทั้งสามคนก็ตั้งใจชดเชยให้เย่เสี่ยวเฉิงจากใจ
คนเลวตัวจริง อาจเป็นเจ้าเดิมนี่แหละ
ถ้าไม่ใช่เพราะนางคอยขัดขวาง ใส่ร้าย ป้ายสี ตลอดเวลา นางเอกก็คงไม่ถึงกับเคราะห์ร้ายขนาดนั้น
แน่นอน พวกตัวโกงชายหญิงในเรื่องเดิมก็ออกแรงไม่น้อย แต่เจ้าของร่างเดิมสมควรได้ตำแหน่งผู้ร้ายเบอร์หนึ่งเลยทีเดียว
คิดถึงตรงนี้ เหงื่อเย็นของเย่หรงหรงก็ผุดพรวดขึ้นมา
คนที่โดนเจ้าเดิมหลอกให้รังแกนางเอกต่างลงเอยน่าสยอง ทั้งถูกต้มตุ๋นจนล้มละลาย หรือถูกจับเข้าคุก
แล้วตัวเธอผู้เป็นต้นเหตุ...
คงไม่ถูกเชือดเป็นชิ้น ๆ หรอกนะ?!
เย่หรงหรงรู้สึกว่าน่องตัวเองสั่น ใบหน้ายิ่งยิ้มยิ่งแข็ง
เธอแอบชำเลืองมองเย่เสี่ยวเฉิง
เด็กสาวยืนนิ่งไร้อารมณ์ ดวงตาสีดำสนิทจ้องเธอไม่กะพริบ แววตาลึกล้ำราวกับจะดูดเธอเข้าไปทั้งตัว
“เอ่อ...พี่สาว” เย่หรงหรงฝืนเปิดปาก น้ำเสียงแม้ตื่นเต้นแต่ฟังดูอ่อนนุ่มเป็นพิเศษ “หนู...พาไปดูห้องนะ?”
เย่เสี่ยวเฉิงไม่พูดอะไร แค่มองเธอเงียบ ๆ
อารมณ์ในดวงตาคู่นั้นพลุ่งพล่านซับซ้อนยิ่ง แต่เย่หรงหรงอ่านออกแค่สองคำ: เย็นชา
ซวยแล้ว นางต้องเกลียดฉันมากแน่
ในใจเย่หรงหรงยิ่งกระวนกระวาย แต่ก็ยังฝืนยิ้ม ทำมือเชิญ “เชิญทางนี้ค่ะ พี่สาว”
เย่เสี่ยวเฉิงขยับตัวในที่สุด
เธอก้าวเท้าเดินมาหยุดข้างเย่หรงหรง
ระยะห่างระหว่างสองคนใกล้จนเกือบรู้สึกถึงลมหายใจกันและกัน
เย่หรงหรงยืนตัวแข็ง ไม่กล้าแม้แต่หายใจแรง กลัวว่าท่าทางไหนจะยั่วโมโหท่านผู้นี้
แล้วเธอก็ได้ยินเย่เสี่ยวเฉิงพูดเบา ๆ ว่า
“นำทางที”
เย่หรงหรงเหมือนได้รับการอภัยโทษ รีบหันหลัง สาวเท้าสั้น ๆ ไปทางบันได
สิ่งที่เธอไม่ทันสังเกตคือ เย่เสี่ยวเฉิงที่อยู่ข้างหลังมองแผ่นหลังตื่นตระหนกของเธอ ร่างกายเริ่มสั่นเล็กน้อย
พูดตามตรง ถ้าเย่เสี่ยวเฉิงไม่ได้ข่มใจตัวเองสุดกำลังตอนนี้ เธอคงพุ่งเข้าไปกอดอีกฝ่ายไว้แนบอกแล้ว
เพราะนี่คือชาตินี้เป็นครั้งที่สามของเย่เสี่ยวเฉิงแล้ว
ชาติแรก เธอยังเป็นเย่เสี่ยวเฉิงผู้ไร้เดียงสา ถูกเย่หรงหรงคุณหนูปลอมรังแกสารพัด ถูกพ่อแม่บุญธรรมรังเกียจชิงชัง สุดท้ายตายอย่างเดียวดายในคืนฝนตก
ก่อนตายเธอถึงรู้ว่า ทั้งหมดเป็นแผนที่เย่หรงหรงวางไว้อย่างแยบคาย
ชาติที่สอง เธอกลับมาเกิดใหม่
นางหวนคืนด้วยความแค้นเต็มอก สาบานจะให้เย่หรงหรงชดใช้
นางค่อยเป็นค่อยไป วางแผนอย่างแยบยล รอให้เย่หรงหรงเสื่อมเสียชื่อเสียง--
แต่แล้วเธอก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ
เย่หรงหรงคนนี้ แตกต่างจากผู้หญิงร้ายกาจในความทรงจำเธออย่างสิ้นเชิง
นางไม่แย่งชิง ไม่เล่นเล่ห์เหลี่ยม เอาแต่นอนขดบนโซฟาอ่านการ์ตูนประหลาด ๆ
นางยิ้มให้เธอ เอาขนมมาให้ ตอนเธอป่วยก็ดูแลอย่างงุ่มง่าม
แรกทีเดียวเย่เสี่ยวเฉิงคิดว่าเป็นกลเม็ดใหม่ของเย่หรงหรง เธอจึงไม่หวั่นไหว ดำเนินแผนล้างแค้นต่อไป
จนถึงวินาทีสุดท้าย เมื่อเย่หรงหรงล้มลงตรงหน้า พูดเสียงแผ่วว่า “เย่...เสี่ยวเฉิง ด้วยระดับปัญญาของเธอ...น่าจะดูออกตั้งนานแล้ว? แค่ไม่ยอมรับตลอดมา...”
“ฉัน...ไม่ใช่เย่หรงหรงคนเดิม...”
เธอถึงได้สำนึก
ที่แท้ เย่หรงหรงคนนี้ไม่ใช่คนเดิมมานานแล้ว
เธอไม่รู้ว่าเปลี่ยนวิญญาณไปตอนไหน
และวิญญาณนี้ เป็นคนเดียวที่ดีกับเธออย่างแท้จริง
แต่เธอทำอะไรลงไป?
เธอทำลายความหวังดีเพียงหนึ่งเดียวนั้นด้วยมือตัวเอง
เย่เสี่ยวเฉิงกอดร่างที่ค่อย ๆ เย็นเฉียบของเย่หรงหรง ร้องไห้แทบขาดใจ
ถ้าเริ่มใหม่ได้อีกครั้ง เธอจะไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด
ถ้าเริ่มใหม่ได้อีกครั้ง เธอจะผูกมัดคนโง่นั่นไว้ข้างกาย หวงแหนอย่างดี
บางทีสวรรค์อาจได้ยินคำวิงวอน เย่เสี่ยวเฉิงลืมตา พบว่าตัวเองกลับมาสู่วัยสิบแปดอีกครั้ง
ครั้งที่สาม
เธอไม่อยากเชื่อว่าเป็นจริง จนได้เห็นรูปถ่ายในมือถือ
เด็กสาวในรูปใส่ชุดนอนสีชมพู กอดหมอนข้าง ยิ้มอย่างไร้กังวล
วินาทีนั้น ขอบตาของเย่เสี่ยวเฉิงก็ชื้น
นางสาบานว่าในชาตินี้ จะไม่ยอมให้ใครทำร้ายเย่หรงหรงเด็ดขาด รวมถึง...ตัวเธอเองด้วย
แน่นอน เรื่องนี้ต้องค่อยเป็นค่อยไป
เพราะตอนนี้เย่หรงหรงยังคิดว่าเธอคือนางเอกผู้ล้างแค้น คอยแต่จะเอาอกเอาใจอย่างหวาดวิตก
ถ้าตัวเองเปลี่ยนไปเร็วเกินไป ทำให้เด็กนั่นตื่นตัว คิดว่าเธอจงใจเล่นแง่ หรือถึงขั้นหนีไปเสียก่อน ก็ไม่ดี
อืม ถ้าไม่ได้จริง ๆ...แต่งก่อนรักทีหลัง ก็ได้อยู่หรอก