หลังจากเลิกประชุม หนานหว่านเยว่ยังคงทำใจไม่ได้
นึกถึงสายตาที่ทุกคนในที่ประชุมมองมา ก็รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว!
เธอพยายามรักษาภาพลักษณ์มานานหลายปี จะปล่อยให้เพื่อนร่วมงานคิดว่าเธอกับอาเจิ่งมีปัญหากันไม่ได้...
แต่วันนี้ทุกอย่างพังทลายลงหมด
ดังนั้น หลังจากออกมา เธอจึงรีบตามตี้ซื่อจิ่งไปทันที สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความน่าสงสาร พลางเอ่ยว่า "อาเจิ่ง ครั้งหน้าหากมีปัญหาอะไร มาคุยกับฉันเป็นการส่วนตัวได้ไหม? ยังไงฉันก็เป็นผู้อำนวยการ คุณ...ทำแบบนี้ มันไม่ดีต่อการจัดการแผนกของฉัน ใช่ไหม?"
ขณะพูด เธอคอยสังเกตสีหน้าของอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง
ตี้ซื่อจิ่งไม่มีสีหน้าใดๆ ในใจเธอหวั่นวิตก จึงรีบพูดต่อว่า "ฉันรู้ว่าผลงานครั้งนี้ทำให้คุณไม่พอใจ ไตรมาสหน้าฉันจะพยายามปรับปรุงให้ดีขึ้นแน่นอน"
ตี้ซื่อจิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาไร้ซึ่งความรู้สึก พลางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "นี่คือท่าทีของฉันต่อเรื่องงาน คุณเพิ่งมาทำงานที่ตระกูลตี้เป็นวันแรกหรือไง?"
เขามองสำรวจเธอด้วยแววตาเย็นชา ก่อนจะปล่อยคำพูดตรงๆ ออกมาว่า "ถ้าไม่ชิน ก็ไปซะ"
สีหน้าของหนานหว่านเยว่แข็งค้าง ทำได้เพียงก้มหน้าลงอย่างเคอะเขิน มือเท้าก็ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน รู้สึกอับอายอย่างมาก
อาเจิ่งในเรื่องงาน มักจะเที่ยงตรงไม่เห็นแก่หน้าใคร ไม่เคยคำนึงถึงความรู้สึกส่วนตัว เรื่องพวกนี้เธอรู้ดี
แต่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยพูดตรงแบบนี้...
ต้องเป็นเพราะบริษัท ZELING แน่ๆ!
เมื่อมีการเปรียบเทียบเกิดขึ้น อาเจิ่งถึงได้เป็นแบบนี้!