ค่ำคืนนั้น คนของตระกูลหนานและพ่อแม่ของหลินเซี่ยฉิง ต่างรีบมาที่โรงพยาบาล
หลินเซี่ยฉิงยังอยู่ในห้องฉุกเฉิน กลุ่มคนยืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ใจร้อนรนราวกับไฟลน
พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ได้แต่เก็บอารมณ์ถามหนานหว่านเยว่ "เรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่?"
คนที่อยู่ดีๆ จะบาดเจ็บถึงขนาดนั้นได้ยังไง?
หนานหว่านเยว่จำต้องเล่าสิ่งที่เพิ่งคุยกับหนานจิ่นเฉิงอย่างละเอียดอีกครั้ง
ในนั้น แน่นอนว่ามีการเติมสีใส่ไข่เกี่ยวกับหนานจื้ออี้ด้วย
สุดท้าย เธอใช้น้ำเสียงอ้อมค้อมอย่างมาก "พวกเราไม่คาดคิดจริงๆ ว่าน้องจื้ออี้รู้จักกับคุณชายเจียง และเพราะเหตุนี้เอง มือของเซี่ยฉิงถึงได้ถูกหัก"
คนตระกูลหนานฟังจบ สีหน้าก็พลันแย่ลงทันที
จางฟู่ลี่ แม่ของหลินเซี่ยฉิง โกรธจนหน้าแดงก่ำ ดวงตาแทบแตกวาววับ เอ่ยปากด่าทอเสียงดุดัน "หนานจื้ออี้ไอ้ลูกอกตัญญูที่ควรตายไม่ตายดี!"
……
ค่ำคืนนั้น ราตรีกาลปกคลุม
ตี้ซื่อจิ่งสวมเสื้อคลุมอาบน้ำตัวหนึ่ง ยืนอยู่หน้าหน้าต่างบานกว้าง ในมือเรียวยาวถือแก้วไวน์ มองดูทิวทัศน์ยามราตรีเงียบๆ
ในสมองของเขา ภาพเหตุการณ์เมื่อค่ำผุดขึ้นไม่ขาดสาย
โดยเฉพาะฉากที่หนานจื้ออี้และเจียงโม่เจวี๋ยจากไป ยากจะขับไล่ออกไปได้
ยิ่งคิด ก็ยิ่งรู้สึกว่าจิตใจหงุดหงิดผิดปกติ
เขารวดเดียวดื่มเหล้าไปสองแก้ว แต่อารมณ์นี้ไม่เพียงไม่จางหาย กลับยิ่งทวีคูณ
ท้ายที่สุด ตี้ซื่อจิ่งก็หยิบมือถือที่หัวเตียง ส่งข้อความหาโจวอี้
"สืบที หนานจื้ออี้กับเจียงโม่เจวี๋ย มีความสัมพันธ์อะไรกัน!"
โจวอี้ถูกปลุกให้ตื่นในขณะหลับฝัน
เห็นข้อความนี้ ก็ตอบกลับฉับไว "ได้ครับท่าน!"