หลังจากเจียงโม่เจวี๋ยจากไป หนานจื้ออี้ก็ให้เด็ก ๆ ไปเล่นเกม ส่วนตัวเองไปอาบน้ำก่อน
เหิงเหิงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง หยิบตัวต่อออกมา แสร้งเล่นกับน้องสาว เมื่อเงาร่างคุณแม่หายไป เขาก็รีบติดต่อเซี่ยนเซี่ยนกับพวกทันที
“เหิงเหิง มีอะไรหรือ?”
เซี่ยนเซี่ยนรับสายแล้วถามขึ้น
“พี่ชาย รีบเล่าให้พวกเราฟังหน่อยเถอะ คุณลุงเจียงเป็นใคร เขากับคุณแม่มีความสัมพันธ์อะไรกันหรือ? วันนี้จู่ ๆ ก็มาเยือน พวกเราตกใจแทบตายเลย”
เหิงเหิงได้ยินเสียงเซี่ยนเซี่ยนก็รีบถาม
“คุณลุงเจียงหรือ? เขากับคุณแม่เป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจกัน… แต่ว่า ดูเหมือนคุณลุงเจียงจะชอบคุณแม่นะ”
ประโยคก่อนไม่มีปัญหาอะไร แต่พอได้ยินประโยคหลัง ความระแวดระวังของเหิงเหิงก็พุ่งขึ้นทันที
“ถ้าอย่างนั้น แสดงว่าเป็นศัตรูหัวใจของคุณพ่อใช่ไหม?”
“ใช่แล้ว คุณลุงเจียงค่อนข้างโดดเด่นทีเดียว”
เหิงเหิงฟังคำพี่ชายจบก็เกิดความสงสัย ถามอย่างไม่เข้าใจ “ในเมื่อเป็นศัตรูหัวใจ แล้วทำไมพี่ชายยังทำใจเย็นได้?”
เซี่ยนเซี่ยนหัวเราะ บอกเขาว่า “วางใจเถอะ คุณลุงเจียงเป็นรักข้างเดียว ถึงเขาจะชอบคุณแม่ แต่คุณแม่ไม่ได้ชอบเขา แค่มองเขาเป็นเพื่อน”
“อีกอย่าง การมีคุณลุงเจียงอยู่ ก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือ? บางทีเขาอาจช่วยกระตุ้นความสัมพันธ์ระหว่างคุณแม่กับคุณพ่อก็ได้”
เซี่ยนเซี่ยนบอกความคิดของตัวเองกับเขา
เหิงเหิงพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “อย่างนี้นี่เอง…”
เมื่อพูดถึงการเร่งความสัมพันธ์ของคุณพ่อคุณแม่ สี่ตัวน้อยก็เริ่มหารือกันอย่างกระตือรือร้นอีกครั้ง