โจวอี้ผงกศีรษะ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ หายใจเข้าลึกๆ เฮือกหนึ่ง แล้วจึงบอกกับตี้ซื่อจิ่งว่า "ห้าปีครึ่งที่แล้ว คุณหนูจื้ออี้คลอดลูกที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อ 'เซิ่งนั่ว' ตอนนั้นเธอได้ลงทะเบียนข้อมูลไว้ ตามบันทึกของโรงพยาบาล ตอนนั้นคุณหนูจื้ออี้..."
พูดมาถึงตรงนี้ จู่ๆ เขาก็ชะลอคำพูดลง น้ำเสียงแฝงความเหลือเชื่อเล็กน้อย เอ่ยออกไปอย่างฝืดๆ ว่า "ตอนนั้นคลอดลูกแฝดสี่ แต่... สองคนในนั้นเสียชีวิตตั้งแต่แรกเกิด"
เพียงสองประโยคสั้นๆ ทว่ากลับบรรจุข้อมูลปริมาณมหาศาลไว้
ตอนที่โจวอี้รู้ข่าวนี้ครั้งแรก เขายังต้องยืนยันกับโจวอิ่งหลายรอบ เกรงว่าจะมีข้อผิดพลาด
จนกระทั่งโจวอิ่งยืนยันหนักแน่นว่านี่คือความจริง เขาถึงกล้ามารายงาน
"เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะ?"
สีหน้าของตี้ซื่อจิ่งชะงักค้าง ใบหน้าไร้อารมณ์ที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงมาก่อน ชั่วขณะนี้ดูเหมือนจะควบคุมไม่อยู่
เขาแทบจะควบคุมน้ำเสียงไม่อยู่ จึงเอ่ยถามออกไปว่า "ที่คุณพูดนี้หมายความว่า... ตอนนั้นหนานจื้ออี้คลอดออกมาไม่ใช่แค่เหิงเหิงกับหว่านหว่าน แต่ยังมี... อีกสองคน?"
โจวอี้ส่งเสียง "อื้ม" ในลำคอ แล้วเอ่ยออกไปอย่างยากลำบากว่า "ที่เสียชีวิตไป คือเด็กชายหนึ่งคนกับเด็กหญิงหนึ่งคน!"
สมองของตี้ซื่อจิ่ง 'ตู้ม' ระเบิดขึ้นในทันที ตรงหัวใจเหมือนมีบางสิ่งกำลังบีบรั้งและกรีดกระชากอย่างรุนแรง
ความเจ็บปวดระบมที่ละเอียดอ่อนแผ่ซ่านออกไปอย่างรวดเร็ว
ในดวงตาล้ำลึกของเขา กำลังก่อตัวเป็นพายุที่ไม่มีใครสามารถต้านทานได้
ตี้ซื่อจิ่งตะลึงงันกับการมีอยู่ของเด็กอีกสองคน
และอดไม่ได้ที่จะคิดไปว่า ตอนนั้นหนานจื้ออี้อยู่ต่างประเทศเพียงลำพัง ตั้งครรภ์อยู่ แล้วยังต้องแบกรับความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูก...