การกระทำเช่นนั้นของเธอ ราวกับเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทับถมหลินเซี่ยฉิง
ความหวาดกลัวของหลินเซี่ยฉิงแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ เธอตวาดเจียงโม่เจวี๋ยโดยตรงว่า "คุณไม่ยุติธรรม! ทำไมฉันต้องชดใช้คนเดียว? ไอ้สารเลวนั่นก็มีส่วนผิดเหมือนกันนะ!"
จนถึงขั้นนี้แล้ว เธอยังไม่วายลากหนานจื้ออี้ลงน้ำอีก
เจียงโม่เจวี๋ยยิ้มเหยาะ ตอบกลับเธออย่างไม่เกรงใจ "ไนต์คลับของฉันเนี่ย ต่อให้เธอทุบทำลายเสียหมด ฉันก็ไม่ปริปากบ่นสักคำ แต่เธอ..."
น้ำเสียงเขาหยุดชะงัก รอยยิ้มที่มุมปากนั้นทำให้ผู้คนอกสั่นขวัญหาย "เธอมันอะไรกัน? แค่ถือรองเท้ายังไม่คู่ควร แล้วจะมาเทียบชั้นกับเธอได้อย่างไร?"
"พูดพล่ามจริงๆ"
หยุนเหินเห็นดังนั้น ก็ส่งสัญญาณให้ลูกน้องทันที
บอดี้การ์ดเอามือปิดปากหลินเซี่ยฉิงไว้ ไม่หยุดรั้ง ลากตัวออกไปทันที!
เมื่อหูสบายแล้ว เจียงโม่เจวี๋ยก็ก้าวเท้ายาวๆ เดินเนิบนาบมาอยู่ตรงหน้าหนานจื้ออี้ น้ำเสียงต่างจากความเย็นชาเสียดสีเมื่อครู่ ราวกับต้องการให้หนานจื้ออี้มีความสุข จึงถามว่า "พอใจกับวิธีจัดการนี้ไหม?"
"ก็พอได้"
หนานจื้ออี้พยักหน้าตามมารยาท
เจียงโม่เจวี๋ยจึงเผยรอยยิ้มที่มาจากใจจริง น้ำเสียงอ่อนโยนยิ่ง "งั้นไปกันเถอะ กลับกันเถอะ อาหารเย็นหมดแล้ว"
หนานจื้ออี้เม้มปากปฏิเสธ "ไม่กินแล้ว อิ่มแล้ว"
อิ่มเพราะความสะอิดสะเอียนต่างหาก...
เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ต่อให้ของอร่อยแค่ไหน ตอนนี้เธอก็ไม่มีกะจิตกะใจจะกินต่อ
เจียงโม่เจวี๋ยก็ไม่ได้ไม่พอใจ แต่ตอบรับตามความต้องการของเธอ "งั้นฉันไปส่งเธอกลับ?"