ตกเย็น ทั้งสามคนก็แยกย้าย ตี้ซื่อจิ่งไปส่งหนานจื้ออี้ก่อน
พอถึงหน้าคฤหาสน์ลู่หย่วน เขาเห็นหนานจื้ออี้ไม่มีทีท่าว่าจะเชิญคุณปู่ตี้เข้าไปนั่งเล่น ก็เลยแกล้งถามว่า “คุณปู่มาที่นี่ครั้งแรก ไม่ชวนท่านเข้าไปดื่มชาสักแก้วหน่อยหรือ”
คุณปู่ตี้ได้ยินก็มองไปด้วยความสนใจ
หนานจื้ออี้ไม่นึกเลยว่าชายคนนี้จะจู่โจมแบบนี้ ชะงักไปทันที ในใจด่าไปหนึ่งประโยค: พูดมากจริงนะ!
แต่บนใบหน้ากลับแสร้งทำเป็นสงบนิ่งว่า “ค่ำมากแล้ว คุณปู่ตี้คงจะเหนื่อยแล้ววันนี้ ฉันก็เลยไม่ได้เชิญ แล้วในบ้านก็ไม่มีอะไรให้ต้อนรับดีๆ เลยคิดไว้ว่า รอให้คุณปู่คุณย่ามาถึงค่อยว่ากัน”
คุณปู่ตี้ทำหน้าไม่ถือสา
“เด็กคนนี้ก็เกรงใจเกินไปแล้ว เป็นครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น ไม่ต้องพิถีพิถันขนาดนั้นก็ได้ ว่าแต่…”
ท่านครุ่นคิดนิดหนึ่ง แล้วเปลี่ยนน้ำเสียง “คืนนี้ก็ดึกแล้วจริงๆ ไว้คราวหน้าก็ได้”
หนานจื้ออี้แอบโล่งอกเล็กน้อย ยิ้มอย่างว่าง่าย “ค่ะ ครั้งหน้าฉันจะเตรียมชาดีๆ ไว้ต้อนรับคุณปู่ตี้เลยค่ะ”
ตี้ซื่อจิ่งเก็บสีหน้าน้อยๆ ของเธอไว้ในสายตาทั้งหมด ใจคิดแน่ว่า ผู้หญิงคนนี้ต้องปิดบังอะไรบางอย่างแน่!
เขาหรี่ตามองเธอ แววตาพินิจพิเคราะห์อยู่บ้าง เปิดโปงว่า “เธอร้อนรนอะไร”
ไม่คิดเลยว่าชายคนนี้จะยังตามไม่ปล่อย
หนานจื้ออี้ชะงักนิดหนึ่ง ทำหน้าไม่รู้ไม่เข้าใจ “อะไรนะ”
ในใจเธอ แท้จริงแล้วร้อนรนสุดขีด