คุณปู่โมโหจัดอย่างเห็นได้ชัด ทั้งร่างเปี่ยมด้วยกลิ่นอายน่าหวาดกลัว
หลินเสวี่ยเจินตกใจจนตัวแข็ง ตั้งสติอยู่พักหนึ่ง จึงพูดตะกุกตะกักว่า “ฉันเปล่านะ… ฉะ-ฉันนี่… ก็เพราะหนานจื้ออี้มีประวัติไม่ดีมาก่อนนี่คะ!”
คุณปู่ตี้มองนาง พลางส่งเสียงเหอะ เปี่ยมด้วยความเย้ยหยัน “ประวัติอะไร? ตอนนั้นที่หล่อนผลักหนานหว่านเยว่ เจ้าเห็นกับตา หรือมีหลักฐานอะไร? สมองโง่เง่า ก็ควรหุบหางทำตัวดีๆ อย่าเอาแต่เที่ยวไปทั่ว อาละวาดเก่งนัก เดี๋ยวจะพาลทำให้พ่อแม่ของเจ้าขายหน้าหมด!”
พูดแล้ว เขายังอดไม่ได้ ตวาดว่า “ของโง่เง่าเต่าตุ่น เจ้ากับหนานหว่านเยว่นั่น ช่างเหมือนแม่ลูกกันจริงๆ ล้วนใช้การไม่ได้!”
หลินเสวี่ยเจินคาดไม่ถึง ว่าคุณปู่ตี้จะด่าคนได้เจ็บแสบถึงเพียงนี้
นี่มันจงใจทิ่มแทงจุดอ่อนของนางชัดๆ!
นางถูกตำหนิจนรู้สึกขายหน้าจนทนไม่ไหว ใบหน้าแดงก่ำ พูดอะไรไม่ออกสักคำ
สุดท้ายได้แต่เค้นออกมาว่า “ท่าน… พูดจาเกินไปแล้วมั้งคะ?”
“แค่นี้ก็เกินไปแล้วรึ? ถ้าไม่ติดว่ากลัวมือเปื้อน ข้าคงอยากต่อยเจ้าเสียด้วยซ้ำ!”
คุณปู่ตี้จ้องนางอย่างเย็นชา
หนานจิ่นเฉิงเห็นดังนั้น รีบก้าวออกมาช่วยพูด เกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงนอบน้อมว่า “คุณปู่ตี้ครับ แม่ผมก็แค่เป็นห่วงหว่านเยว่ เลยเป็นไป คุณปู่อย่าได้ถือสาเลย”
คุณปู่ตี้ส่งเสียงเหอะเย็นชา “ถือสา? ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเจ้าพากันไร้ยางอายถึงเพียงนี้ ข้าจำเป็นต้องมาเสียเวลาพูดมากอยู่ที่นี่รึ? ลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองไม่ปกป้อง เอาแต่ปกป้องคนนอก! ตลกสิ้นดี!”