ตี้ซื่อจิ่งเห็นเธอเผยสีหน้าเช่นนั้น มุมปากก็ยกขึ้นจนแทบมองไม่เห็น เขาจงใจถามว่า "เป็นอะไรไป?"
เขาจงใจ!
อย่าคิดว่าเธอไม่เห็นเขาหลุดยิ้ม!
หนานจื้ออี้ร้อนรนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก กัดฟันตอบว่า "ไม่มีอะไร!"
ตี้ซื่อจิ่งพยักหน้า เหมือนไม่เห็นอารมณ์ของเธอ เอ่ยว่า "น้ำ"
แต่กลับไม่มีท่าทีจะยื่นมือมารับ กลับมองหนานจื้ออี้ด้วยสายตาที่เหมือนจะสื่อให้เธอป้อน
หนานจื้ออี้พูดไม่ออกเลยทีเดียว ทำได้เพียงคิดว่าเขาคงเมาหนัก ถึงได้ทำหน้าหนาเช่นนี้
พยายามอดทนยกแก้วเข้าไปใกล้ริมฝีปากเขา ป้อนให้เขาดื่ม
ตี้ซื่อจิ่งดื่มเสร็จ อารมณ์ดีเลียหยดน้ำที่มุมปากเบา ๆ "ยานี่ หวานดีนะ"
ประโยคไม่มีต้นไม่มีปลาย ทำเอาหนานจื้ออี้อึ้งไป
ถ้าจำไม่ผิด ยามันขมไม่ใช่หรือ?
ดูท่า ผู้ชายคนนี้คงเมาจริง ๆ ถึงได้เริ่มพูดเพ้อเจ้อ
"คุณพักผ่อนเถอะ"
หนานจื้ออี้โยนประโยคนี้ออกมาเรียบ ๆ ไม่อยากสนใจเขาอีก หมุนตัวเดินจากไป
ทางด้านคุณปู่ตี้ ถึงแม้จะกำลังเล่นหมาก แต่ก็คอยดูเหตุการณ์ทางนี้อยู่ตลอด เห็นหนานจื้ออี้หมุนตัวเดินจากไปแล้ว เขาหัวเราะเบา ๆ "ได้เรื่อง"
ตี้ซื่อจิ่งได้ยิน แต่ไม่ได้โต้แย้ง ริมฝีปากบางยกขึ้นจนแทบมองไม่เห็น!
ตกบ่าย คุณยายสู้ความง่วงไม่ไหว เริ่มง่วง จะไปพักกลางวัน คุณปู่ตี้กับหนานคุณปู่ก็เล่นหมากเสร็จ ลุกขึ้นกลับ
ตี้ซื่อจิ่งกลับไปด้วยกัน