หนานจื้ออี้สบตากับเขา ใบหน้ายังคงเรียบเฉย "เด็ก ๆ ไม่อยู่บ้านตอนกลางวัน พวกเขาไปโรงเรียนกันหมดแล้ว จะกลับมาตอนหัวค่ำ"
ตี้ซื่อจิ่งพยักหน้าโดยไม่แสดงความเห็น ไม่พูดอะไรอีก
หนานผู้เฒ่าและคุณย่า ตอนนี้ก็เข้าใจแล้ว
ตี้ซื่อจิ่งรู้ว่าหลานสาวมีลูก แต่ดูเหมือนจะไม่รู้ว่าลูก ๆ เป็นของเขา...
คิดได้ดังนั้น ผู้เฒ่าทั้งสองก็เกิดอารมณ์โกรธขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
ตอนนั้นหลานสาวของตัวเองต้องทนทุกข์ที่ฝั่งเขามามากโข
หนานคุณย่าคว้าไวน์ข้างตัวมารินให้ตี้ซื่อจิ่งจนเปี่ยมแก้ว พลางกล่าวว่า "อาเจิ่ง ป้ายังไม่หายดี ดื่มเหล้าไม่ได้ ส่วนคุณปู่หนานกับคุณปู่แท้ ๆ ของเจ้า ก็แก่แล้ว ดื่มไม่ได้เหมือนกัน จื้ออี้ก็เป็นผู้หญิง ยิ่งดื่มไม่เป็น... วันนี้ข้าออกจากโรงพยาบาล แล้วยังได้ย้ายมาอยู่ที่นี่ ดีใจสุด ๆ เจ้าดื่มแทนพวกข้าเยอะ ๆ หน่อยนะ ได้ไหม"
ตี้ซื่อจิ่งรับแก้วไวน์แล้วดื่มรวดเดียวหมด โดยไม่ได้ปฏิเสธ
ใครจะไปรู้ว่า ตลอดมื้ออาหารนั้น หนานคุณย่ารินไวน์ให้เขาไม่หยุดหย่อน
ตี้ซื่อจิ่งเริ่มรู้สึกได้ว่าหนานคุณย่าจงใจปั่นเขา
เขาฉงนใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เอ่ยท้วง
ระหว่างนั้น คุณปู่ตี้เองก็ยอมรับความจริงได้ในที่สุด
เขาถอนหายใจในใจ ไม่ปริปากพูดถึงเรื่องเด็ก ๆ แต่ถามหนานจื้ออี้ว่า "หลายปีมานี้ เจ้าอยู่ข้างนอกคนเดียว คงไม่ง่ายเลยสินะ"
ตอนนั้นที่เธอไปต่างประเทศ อายุยังน้อยมาก แล้วก็คลอดเจ้าสองคนนั้น
หลังจากนั้นก็คลอดอีกสอง โดยที่ยังไม่ได้แต่งงาน...