หนานจิ่นอี้ไม่คาดคิดว่าหนานจื้ออี้จะเดาออกในทันที
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้ายอมรับ "ใช่ ผมรู้ว่าการมาที่นี่อาจจะดูเสียมารยาทไปบ้าง แต่ผมก็ยังอยากขอให้คุณช่วยรักษาผม..."
พูดมาถึงตรงนี้ เขาก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงกล่าวต่อ "แน่นอน ถ้าคุณรู้สึกฝืนใจ ก็ถือว่าวันนี้ผมแค่มาดูทวดกับทวดยาย เรื่องรักษาก็อย่าไปพูดถึงเลย"
หนานจื้ออี้ไม่ได้รับคำทันที
ความจริงแล้ว ในบรรดาคนตระกูลหนาน คนที่เธอใส่ใจก็มีเพียงทวดทั้งสองคนเท่านั้น
คนอื่นจะเป็นอย่างไร ไม่เกี่ยวกับเธอทั้งสิ้น
แต่หนานจิ่นอี้ตรงหน้า กลับแตกต่างออกไปเล็กน้อย
แม้เขาจะเป็นคนตระกูลหนานเหมือนกัน แต่เขาไม่ได้รังแกเธอเหมือนคนอื่นๆ ในตระกูล
แถมยังรู้จักซื้อของมาฝากเธอและเด็กๆ ด้วย
ถึงแม้อาจเป็นเพราะปัญหาเรื่องสุขภาพ จึงมีจุดประสงค์แอบแฝง
แต่จนถึงตอนนี้ ความรู้สึกที่เขามอบให้เธอก็ยังไม่แย่นัก
หนานจื้ออี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจช่วยเหลือเขาสักครั้ง โดยเห็นแก่ของขวัญที่เขานำมาให้ และเห็นแก่หน้าทวดทั้งสอง
เพราะหนานจื้ออี้นิ่งเงียบไม่ตอบรับ หนานจิ่นอี้จึงนึกว่าเธอไม่เต็มใจจะช่วย
เขาลดขนตาลง ถอนหายใจอย่างแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน
หลายปีมานี้ แม้ตัวเขาจะไม่อยู่ในประเทศ แต่เขาก็ได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับหนานจื้ออี้ผู้น้องสาวอยู่บ้าง
เขารู้ดีว่าคนตระกูลหนานใจร้ายกับเธอเพียงใด
ดังนั้น ถึงเธอจะไม่ยอมช่วยเหลือเขา ก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผล