ตี้ซื่อจิ่งกวาดตามองเธออย่างเรียบเฉย ดูเหมือนไม่อยากจะสนใจนัก
ตี้หยุนเทียนเห็นดังนั้นจึงเอ่ยถามว่า “เด็กเป็นอย่างไรบ้าง”
ตี้ซื่อจิ่งตอบกลับ “ไม่เป็นอะไรแล้ว จื้ออี้ดูแลทั้งคืน ตื่นเช้ามาก็หายดี”
ตี้หยุนเทียนพยักหน้า “หายดีแล้วก็ดี หายดีแล้วก็ดี”
ซ่งลี่ชินเองก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะรีบร้อนอธิบายกับลูกชาย “ได้ยินว่าเด็กแพ้เพราะกินขนมที่แม่ให้ไป อาเจิ่ง แม่ไม่ได้ตั้งใจนะ แม่ไม่รู้ว่าขนมพวกนั้นมีอาหารทะเล เธอต้องเชื่อแม่นะ เด็กคนนั้นเป็นหลานสาวแท้ ๆ แม่จะ...”
ในใจของนางก็รู้สึกโทษตัวเองไม่น้อย
ตี้ซื่อจิ่งไม่ได้ปลอบโยนนาง กลับพูดอย่างเย็นชาว่า “คุณควรดีใจที่คุณไม่รู้เรื่องนี้ ไม่อย่างนั้น ชาตินี้ผมคงไม่ยอมให้คุณพบพวกเขาอีก”
คำพูดนั้นทำเอาซ่งลี่ชินเจ็บแปลบในอก
ท่าทีของลูกชายทำให้นางเข้าใจว่าเขาไม่ได้พูดเล่น
นางรู้ว่าตัวเองผิด จึงต้องลดท่าทีลง แล้วว่า “แล้วหว่านหว่านล่ะ ทำไมไม่กลับมากับลูก นางเพิ่งจะหายดี แม่วางใจไม่ได้จริง ๆ...”
ตี้ซื่อจิ่งขัดนางอย่างเย็นชา “เด็กกลับไปกับจื้ออี้แล้ว คงยังไม่กลับมาสักพัก ต่อไปคุณอย่าเพิ่งมาที่นี่บ่อยเลย เมื่อไหร่จะให้คุณพบเด็ก ๆ ผมจะจัดการเอง และต่อจากนี้ก็อย่าส่งของมาที่นี่อีก บ้านนี้ไม่ได้ขาดอะไร”
น้ำเสียงของเขาเด็ดเดี่ยวไร้เยื่อใย ซ่งลี่ชินพลันรู้สึกปวดร้าวใจขึ้นมาทันใด “ที่เจ้าพูดหมายความว่ายังไง ที่แท้เจ้าก็ไม่เชื่อใจแม่ถึงขั้นไม่ให้ส่งของมาเลยงั้นสิ ได้เลย ตอนนี้เจ้าเลยไม่ยอมรับแม้แต่แม่แท้ ๆ ของตัวเองแล้วใช่ไหม”