ลุงฝูครุ่นคิดก่อนตอบตามจริง "ยามว่าง คุณนายน้อยจะอ่านตำราแพทย์ แล้วก็ดูแลสวนดอกไม้หลังบ้าน กับให้อาหารปลาคาร์ปในทะเลสาบข้างนอกขอรับ"
ได้ยินดังนั้น หัวใจของตี้ซื่อจิ่งก็กระเพื่อมไหวอีกครั้ง
เรื่องที่หนานจื้ออี้ให้อาหารปลาคาร์ปนั้นเขารู้แล้ว แต่...
"สวนดอกไม้หลังบ้าน เธอเป็นคนดูแลด้วยหรือ?"
ตี้ซื่อจิ่งถามความข้องใจในใจออกไป
ลุงฝูพยักหน้าโดยไม่ทันคิด "ใช่ขอรับ คุณนายน้อยเรียนมาจากคนสวน"
สิ้นคำของลุงฝู ตี้ซื่อจิ่งก็นิ่งเงียบไปนาน
กว่าจะตั้งสติได้ เขาก็ถามต่อ "แล้วยังมีอะไรอีกหรือเปล่า?"
ลุงฝูส่ายหน้า "ไม่มีขอรับ ตอนนั้นคุณนายน้อยก็ไม่มีเพื่อน จึงแทบไม่ค่อยออกไปไหน นานๆ ทีออกจากบ้าน ก็ไปหาแต่ท่านผู้เฒ่าเท่านั้น"
แม้หนานจื้ออี้จะจากไปหลายปีแล้ว แต่ลุงฝูยังจำเรื่องราวเหล่านี้ได้แม่นยำ
เพราะเมื่อคนคนหนึ่งทำอะไรซ้ำๆ เดิมๆ นานเข้า คนที่เห็นก็จำได้ติดตา
จิตใจของตี้ซื่อจิ่งยิ่งทวีความอึมครึม โทษตัวเองและเสียใจอย่างยิ่ง ราวกับคลื่นพายุที่ซัดเข้าใส่เขาได้ทุกเมื่อ
ที่แท้เมื่อก่อน หนานจื้ออี้เฝ้าบ้านเล็กๆ และรอคอยเขาอยู่อย่างนั้น ตลอดสองปีเต็ม!
เมื่อตระหนักได้ หัวใจเขาก็เหมือนถูกบีบรั้งอย่างแรง ความเจ็บรวดร้าวค่อยๆ แผ่ซ่าน...
เขามองไปทางชั้นบนอยู่นาน กว่าจะละสายตากลับมา ลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก
ลุงฝูเห็นท่าทางผิดปกติของเขา ก็รีบเดินตาม