อย่างไรก็ตาม ขณะที่โจวอี้เดินมาถึงริมสระ ตี้ซื่อจิ่งก็อุ้มหนานจื้ออี้ขึ้นมาจากน้ำแล้ว
ความรู้สึกไร้น้ำหนักที่กระเสือกกระสนอยู่ในน้ำเมื่อครู่ หายวับไปในทันที
หนานจื้ออี้กระอักน้ำออกมา ไอไม่หยุด มือคว้าแน่นชายที่อยู่ข้างกายโดยไม่รู้ตัว
“ไม่เป็นไรนะ?”
ตี้ซื่อจิ่งเอ่ยถาม สีหน้าแววตาฉายความกังวล
เขาใช้แขนข้างหนึ่งโอบอุ้มคนในอ้อมอก มืออีกข้างกรรเชียงไปที่ริมสระ อยากจะรีบส่งหนานจื้ออี้ขึ้นฝั่ง จะได้ไม่หนาว
หนานจื้ออี้ไออยู่ครึ่งนาที ถึงรู้สึกว่าความอึดอัดในปอดทุเลาลงมาก
เธอตอบอย่างฝืนใจ “ไม่เป็นไร”
ร่างกายทั้งสองแนบชิดกัน เสื้อผ้าชุ่มน้ำติดแนบกับผิวเนื้อ รู้สึกไม่สบายตัวนัก
ตอนนี้ ตี้ซื่อจิ่งพาเธอมาถึงริมสระแล้ว
เขาสั่งโจวอี้ “ดึงเธอขึ้นไปก่อน”
“ครับ!”
โจวอี้รีบก้มตัวลง ดึงหนานจื้ออี้ขึ้นมา แล้วจึงดึงท่านนายของตนตาม
ช่วงนี้ อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว
หนานจื้ออี้ขึ้นฝั่งปุ๊บ ก็สัมผัสได้ถึงสายลมอ่อน ๆ ปะทะใบหน้า หนาวเหน็บอย่างยิ่ง
ร่างกายเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ แถมยังจามออกมาอีกด้วย
ยังดีที่ลุงฝูนำผ้าเช็ดตัวมาให้ทั้งสองคนคลุมอย่างรวดเร็ว
ตี้ซื่อจิ่งห่อตัวด้วยผ้าเช็ดตัว เอี้ยวหน้าเอ่ยถาม “เป็นยังไงบ้าง? แย่มั้ย?”
หนานจื้ออี้ส่ายหน้า มองไปที่เขา
เส้นผมของผู้ชายชุ่มไปด้วยน้ำ หยดน้ำยังคงร่วงหล่นไม่หยุด แต่กลับดูไม่แย่ กลับกันเพราะใบหน้าหล่อเหลาปราณีตนั้น ยิ่งเสริมเสน่ห์ดุดันเร่าร้อนที่ดูยุ่งเหยิงตามธรรมชาติ