ฉู่ชิงเหอมีเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นบนหน้าผาก สีเลือดบนใบหน้าซีดจางหายไปจนหมด
ห้าปีผ่านไป ภาพเหตุการณ์อันเจ็บปวดและนองเลือดเหล่านั้นหวนกลับมาอยู่ตรงหน้าอีกครั้งเพราะคำพูดของมู่ชิงเวย!
มือทั้งสองข้างที่กำแน่นของฉู่ชิงเหอสั่นระริก อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ลมหายใจหอบถี่
มู่ชิงเวยมองเธอด้วยสายตาราวกับชุบยาพิษ ทั้งอำมหิตและได้ใจ
หล่อนรู้ว่าคำพูดของตัวเองทำให้ฉู่ชิงเหอนึกถึงความทรงจำอันเจ็บปวดเหล่านั้นได้สำเร็จ
แล้วถ้าฉู่ชิงเหอเก่งกาจแค่ไหนจะทำไม? สุดท้ายก็ยังปกป้องลูกของตัวเองไม่ได้อยู่ดีไม่ใช่หรือ?
มู่ชิงเวยแค่นหัวเราะเย็นชา ก่อนหมุนตัวซ่อนแววตาร้ายกาจ แล้วเดินอย่างสง่างามและสุขุมไปยังเคาน์เตอร์ “สวัสดีค่ะ ยาของฉันเสร็จหรือยังคะ?”
“เสร็จแล้วค่ะ” พนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์ยื่นถุงยาที่เภสัชกรจัดไว้ให้มู่ชิงเวย “นี่เป็นวิธีต้มและวิธีรับประทานนะคะ มีเบอร์โทรศัพท์อยู่ด้วย ถ้าคุณมู่กลับไปแล้วมีอะไรไม่เข้าใจ โทรมาสอบถามได้ค่ะ...”
มู่ชิงเวยรับถุงยา กล่าวขอบคุณ แล้วหมุนตัวเดินออกไป
แผ่นหลังของหล่อนวูบไหวพร่าเลือนอยู่ตรงหน้าฉู่ชิงเหอ
ภาพรอบตัวบิดเบี้ยว เสียงอื้ออึงในหูดังคลอไปกับเสียงหัวเราะเยาะของมู่ชิงเวยและเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งอำมหิตของคนลักพาตัว
น้ำตาไหลออกจากดวงตาฉู่ชิงเหอ เธอก้าวเท้าเดินไปทีละก้าว ตรงดิ่งไปหามู่ชิงเวย——
“มู่ชิงเวย แกสมควรตาย!!”
ฉู่ชิงเหอคำรามลั่น พุ่งเข้าใส่มู่ชิงเวยโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น!
มู่ชิงเวยหยุดยืนข้างรถเมอร์เซเดส-เบนซ์มายบัค พอหันกลับมาเห็นฉู่ชิงเหอพุ่งเข้าหาตัวเอง หล่อนก็แสร้งทำเป็นหวาดกลัว ถอยหลังไปสองสามก้าว “อ๊ะ! พี่อวี้ช่วยฉันด้วย——”