สองสามวันก่อน เกาเหมยอีช่วยฉู่ชิงเหอหาผู้ช่วยดูแลบ้านระดับสูงผ่านบริษัทจัดหาคนดูแลบ้านแห่งหนึ่ง
เธอเป็นผู้หญิงโสดวัยสี่สิบกว่า ทุกคนเรียกเธอว่าพี่ไฉ่
พี่ไฉ่ทำอาหารเก่งมาก พอรู้ว่าฉู่ชิงเหอตั้งครรภ์ ก็ยิ่งใส่ใจเตรียมอาหารบำรุงหลากหลายอย่างให้เธอ
ช่วงนี้ฉู่ชิงเหอไม่ค่อยเจริญอาหาร แม้อาการแพ้ท้องจะไม่รุนแรง แต่เธอง่วงนอนและรู้สึกคลื่นไส้ค่อนข้างชัดเจน
พี่ไฉ่คำนึงถึงอาการของฉู่ชิงเหอ หลายคืนที่ผ่านมาเธอจึงต้มโจ๊กขาวไว้ให้ แล้วทำผัดผักและเนื้อสัตว์รสอ่อน ๆ ให้กินสลับกัน
เพราะมีพี่ไฉ่ที่เป็นผู้ช่วยดูแลบ้านคอยรับผิดชอบและใส่ใจ ฉู่ชิงเหอจึงกินอาหารได้มากขึ้นอีกนิดในทุกมื้อ
ที่โต๊ะอาหาร เกาเหมยอีกับฉู่ชิงเหอนั่งรับประทานอาหารตรงข้ามกัน
ขณะนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็สว่างขึ้น
ฉู่ชิงเหอชะงัก วางตะเกียบลง
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดวีแชต
เป็นข้อความจากมู่ชิงเวย
ที่เธอยังไม่บล็อกมู่ชิงเวย เพราะรู้ดีว่าผู้หญิงที่ใช้เรือนร่างและวิธีสกปรกไต่เต้าขึ้นมาอย่างเมียน้อย ย่อมภาคภูมิใจกับการคอยยั่วยุภรรยาหลวงไม่หยุด
มู่ชิงเวยก็เป็นหนึ่งในนั้น
ฉู่ชิงเหอกดเปิดวิดีโอวีแชตที่มู่ชิงเวยส่งมา
ในภาพ เวินเสี้ยนอวี้นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร ส่วนเวินจิ้นเฉินที่อยู่ข้าง ๆ กำลังถือช้อนตะเกียบสำหรับเด็ก ก้มหน้ากินข้าวเองอย่างว่าง่าย
“เฉินเฉิน บ้านหลังนี้กับบ้านที่เราอยู่กันมาตลอด หนูชอบหลังไหนมากกว่ากัน” เสียงของมู่ชิงเวยดังมาจากในวิดีโอ
“บ้านก็ใหญ่เท่ากัน สวยเหมือนกันหมดเลย อืม...ขอแค่ได้อยู่กับคุณพ่อคุณแม่ เฉินเฉินก็ชอบทั้งนั้น!”
“เฉินเฉินของเราปากหวานจริง ๆ งั้นคืนนี้เรามานอนที่นี่กันดีไหม”
“ดีครับ ดีครับ!”