เอี๊ยด——
รถปานาเมราสีขาวแล่นออกจากคฤหาสน์ไปได้ไม่ไกล ก็เบรกกะทันหัน!
รถเพิ่งหยุด ประตูฝั่งคนขับก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง
ฉู่ชิงเหอใช้มือปิดปาก วิ่งลงจากรถไปอาเจียนข้างทาง
รถผวนอิ่งสีดำเบรกกะทันหัน หยุดอยู่ด้านหลังรถสีขาว
ภายในรถ เวินเสี้ยนอวี้ปลดเข็มขัดนิรภัย เปิดประตูลงจากรถพลางไม่ลืมหันไปกำชับเวินจิ้นเฉินที่นั่งอยู่ในเบาะนิรภัยด้านหลังว่า “เฉินเฉิน อยู่นิ่ง ๆ อย่าซนนะ”
“ครับพ่อ เฉินเฉินจะเชื่อฟัง พ่อรีบไปดูคุณป้าคนสวยเถอะครับ ดูเหมือนเธอจะไม่สบายมากเลย!”
เวินเสี้ยนอวี้ขานรับ ลงจากรถแล้วปิดประตู
เขาเดินไปหยิบน้ำแร่ขวดหนึ่งจากท้ายรถ แล้วเดินมาหยุดข้างเธอ บิดฝาขวดออกก่อนยื่นให้
ฉู่ชิงเหอชะงักไป แต่ก็ยื่นมือรับน้ำมา
หลังบ้วนปาก เธอเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “ขอบคุณ”
ช่วงหลายวันมานี้เธอมีอาการแพ้ท้องเล็กน้อย แต่ไม่รุนแรงนัก เพียงแค่จู่ ๆ ก็อาเจียนขึ้นมาทุกสองสามวัน หรือไม่ก็รู้สึกคลื่นไส้เมื่อได้กลิ่นอะไรบางอย่าง
ตอนนี้พออาเจียนออกมาแล้ว ในท้องก็รู้สึกสบายขึ้นมาก
เธอไม่อยากเข้าใกล้เวินเสี้ยนอวี้ไปมากกว่านี้ จึงทำหน้าเย็นชาเตรียมขึ้นรถ
เวินเสี้ยนอวี้เอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอไว้
“อย่ามาแตะต้องฉัน ปล่อยฉันนะ!” ฉู่ชิงเหอดิ้นขัดขืนอย่างรังเกียจ แต่เวินเสี้ยนอวี้แรงมาก เธอจึงสู้เขาไม่ได้เลย
สายตาของเวินเสี้ยนอวี้กวาดผ่านท้องน้อยของเธอ ก่อนเลื่อนขึ้นมาหยุดที่ใบหน้า
ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ก่อนถามเสียงต่ำว่า “ฉู่ชิงเหอ บอกความจริงกับฉัน คุณกำลังตั้งครรภ์อยู่หรือเปล่า?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉู่ชิงเหอก็ชะงักงัน
แต่ไม่นานเธอก็ขมวดคิ้วตวาดกลับว่า “เวินเสี้ยนอวี้ คุณจะเอายังไงกันแน่! ฉันบอกแล้วว่าไม่ได้ท้อง ต่อให้ท้องฉันก็จะทำแท้ง!”