ระหว่างทางกลับห้อง สือปู้ยวี๋เดินตามใจเท้าแวะไปที่หอหนังสือ ซ่อนหนังสือเรื่องสั้นไว้สองเล่มแล้วค่อยกลับ แต่ไม่ได้รีบเปิดอ่าน
นางไปที่ห้องหนังสือก่อน เขียนข้อมูลที่ได้วันนี้ลงกระดาษทีละอย่าง จากนั้นแยกแยะและเชื่อมโยงในแบบของตนเอง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็หยิบพู่กันขึ้นมาเพิ่มสิ่งที่ตนเองทำได้ลงไปอีก เหม่อดูกระดาษซวนที่เขียนเต็มแล้ว จมดิ่งสู่การไตร่ตรอง
เหยียนสืออันต้องยังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่แน่ แต่สิ่งที่เขาปิดบังนั้นคือไพ่ตายของเขา จะไม่ใช้อย่างง่ายดาย และยิ่งไม่ใช้กับเรื่องภายนอกอย่างการแย่งตัวนักโทษ
สือปู้ยวี๋ทบทวนตั้งแต่ต้นจนจบอีกครั้ง ใช่แล้ว การนำผู้ไล่ล่าให้ไล่ผิดทางนั้นไม่ใช่นางเป็นคนวางแผน และก็ไม่ใช่เหยียนสืออันเป็นคนวางแผน เป็นเพียงเพราะก่อนหน้านี้ทั้งสองฝ่ายไม่ได้รับรู้ข้อมูลกัน คิดไปว่าอีกฝ่ายเป็นคนทำ
ตอนนั้นมีคนภายนอกช่วยเหลือ ใครกัน?
นางนับนิ้วทีละนิ้ว พี่ชายคนที่เจ็ดทำตามที่นางสั่ง ตัดข้อสงสัยออกไปได้
พี่ชายคนโตแม้จะอยู่ในเมืองหลวง แต่นางคงไม่ไปหาเขาในระยะเวลาอันสั้น หากสามารถตกลงข้อตกลงกับเหยียนสืออันได้ เรื่องแย่งตัวนักโทษนางมีโอกาสเจ็ดส่วน หากข้อตกลงไม่สำเร็จถึงจะไปหาพี่ชายคนโตให้ช่วย พอเขารู้ว่านางแย่งตัวนักโทษก็คงไม่ทันจะวางแผนอะไรแล้ว ควรจะไม่ใช่เขา
หรือจะเป็นพี่ห้า? แม้เขาจะไม่อยู่ในเมืองหลวง แต่เขารู้แผนของนาง ห่วงว่านางจะล้มเหลว ส่งคนมาช่วยนางแก้ไขจุดบกพร่องก็ไม่ใช่เป็นไปไม่ได้
รู้อย่างนี้ก็ให้อากูไปถามให้คราวนี้ด้วยเลย ยืนยันว่าคนที่ลงมือเป็นศัตรูหรือมิตร นางถึงจะวางใจได้