การปรับปรุงจวนให้สือปู้ยวี๋นั้นง่ายเกินไปสำหรับนาง เดินวนรอบหนึ่งก็มีภาพในหัวแล้ว วาดเสร็จส่งให้เหยียนเจ๋อนำไป นางก็สุขใจหมกตัวอยู่ในหนังสือเรื่องสั้น ก่อนจะหลับก็อ่านหนังสือสองเล่มที่นำกลับมาหมดจนได้
รุ่งเช้าวันต่อมา เมื่อไปถึงหอหนังสือ กลับเห็นชั้นหนังสือที่เคยเต็มไปด้วยหนังสือเรื่องสั้นว่างเปล่า เหลือเพียงสามเล่มวางชิดขอบอยู่
"เหยียนเจ๋อ!"
สือปู้ยวี๋วางหนังสือลงแล้วรีบก้าวออกไป พอคิดอะไรขึ้นมาได้ก็วิ่งกลับมาอุ้มหนังสือสามเล่มที่เหลือไว้แนบอก ต่อให้สามเล่มนี้ก็ต้องไม่ให้หายไปอีก!
เหยียนเจ๋อรู้อยู่แล้วว่าจะต้องโดนเรียกหา จึงมารออยู่ที่นี่ตั้งแต่เช้าตรู่ พอได้ยินเสียงตวาดลั่นก็อยากจะวิ่งหนีแต่...ไม่กล้า
"เหยียนเจ๋อ หนังสือเรื่องสั้นของข้าอยู่ไหน!?"
เหยียนเจ๋อผุดรอยยิ้ม แต่เพราะฝืนเกินไป ดูไปก็คล้ายยิ้มทั้งที่ไม่ได้ยิ้มจริง: "คุณหนูใหญ่ ไม่เจ้าครับ นายท่านบอกว่าคุณหนูเสียสัจจะก่อน ท่านย้ายหนังสือทั้งหมดไปไว้ที่ห้องหนังสือของท่าน เพื่อมิให้คุณหนูอ่านหนังสือเรื่องสั้นตลอดทั้งคืน หากคุณนางว่านกลับมา ท่านก็มิอาจชี้แจงได้"
สือปู้ยวี๋ผู้หยิ่งยะโสไม่เห็นว่าตนทำผิดอะไร เหยียนสืออันมิใช่คนของนางสักหน่อย มีสิทธิ์อันใดมาควบคุมนาง! แต่พอนึกถึงอากู นางก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง อย่างเป็นรูปธรรมคือเสียงเบาลง เท้าที่เขย่งก็วางลงกับพื้น แขนที่กอดหนังสือยิ่งแน่นขึ้น
"แต่ให้อ่านวันละสามเล่มก็น้อยเกินไป หนังสือบางเพียงนี้ พลิกไปพลิกมาก็หมดแล้ว"
"นายท่านบอกว่าคุณหนูจำเป็นต้องพักผ่อน เมื่อฟื้นฟูเรี่ยวแรงกลับมาได้บ้างแล้ว จะเพิ่มให้เป็นสี่เล่ม"