รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น เหยียนเจ๋อส่งผักมาถึงเช่นเคย
เมื่อเห็นสายตาของหวันเสียมองไปที่กระดูกใหญ่ที่เพิ่มขึ้นมา เขารีบอธิบายว่า "คุณชายน้อยให้ข้าน้อยเพิ่มสิ่งเหล่านี้มา เมื่อก่อนคุณชายน้อยเคยมีอาการตะคริว แม่ครัวจะต้มซุปกระดูกเข้มๆ ให้คุณชายน้อยทาน พอทานไปสักระยะก็ไม่เป็นตะคริวอีกแล้ว"
หวันเสียได้ฟังก็ยิ้มให้เหยียนเจ๋อเป็นครั้งแรก และรู้สึกดีต่อเหยียนสืออันขึ้นมาบ้าง "คุณชายเหยียนมีน้ำใจนัก ข้าน้อยขอขอบคุณคุณชายแทนคุณหนูของข้าน้อยด้วย"
เหยียนเจ๋อรู้สึกเป็นเกียรติยิ่งนัก เรื่องนี้ทำให้รู้วิธีที่จะอยู่กับท่านอากูหวันผู้นี้ที่เข้าใกล้ยากเสียที
หวันเสียกลับเข้าไปในห้องไปปรนนิบัติคุณหนูที่ยังนอนขี้เกียจอยู่ให้ตื่นนอน พลางเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง
สือปู้ยวี๋ยืดเส้นยืดสาย ใส่รองเท้าเดินเตาะแตะลงจากเตียง "จะให้ของเขาสูญเปล่าไม่ได้ ข้าจะดื่มสักหลายชาม"
หวันเสียกดให้คุณหนูนั่งลง เกล้าผมให้อย่างเรียบง่าย "เดี๋ยวข้าจะเคี่ยวซุปไว้ จะสั่งจือจือให้ทำอาหาร เจ้าเด็กนั่นฝีมือดี ข้าจะสั่งกำชับมันไว้ คนทั้งสองมีวิชาติดตัวบ้าง คงมาคุ้มครองคุณหนู"
"ข้าอยู่ที่นี่แล้ว เหยียนสืออันคงไม่โง่เขลาถึงขั้นส่งคนมาอยู่ใกล้ตัวข้าอย่างโจ่งแจ้ง ตอนนี้เขาต้องการให้ข้าช่วย คงไม่ทำเรื่องที่ทำให้ข้าโกรธ อากูวางใจไปได้ ข้าไม่มีทางเป็นไร"
"อยู่ใต้ตาข้าตลอดเวลาข้าถึงจะวางใจ" หวันเสียมองคุณหนูในกระจกทองแดง คิดถึงตอนที่คุณหนูยังเด็ก ตัวเล็กๆ เวลาจะไปไหนก็แค่อุ้มคุณหนูขึ้นหลังไปได้เลย
แต่ก็ต้องไปอยู่ดี
หวันเสียเคี่ยวซุปไว้ จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแม้แต่ผลท้อก็ปอกไว้ให้คุณหนูสองลูกถึงจะจากไป