เมื่อมองดูท้องทุ่งสีทองอร่ามผืนนี้ เหยียนสืออันรู้สึกไม่อยากจากไปเสียจริง จิตใจที่ใครจะได้ผ่อนคลายเช่นนี้หาไม่บ่อยนัก เขาจึงนั่งลงกับพื้นเสียอย่างนั้น แล้วเอ่ยปากออดอ้อน พลางชูรวงข้าวขึ้นหนึ่งรวง "เจ้าสอนข้าดูแลดีของรวงข้าวหน่อยสิ"
"เรื่องแค่นี้ก็ยากนักหรือ" สือปู้ยวี๋เดินมานั่งข้างเขา แล้วหยิบรวงข้าวจากมือเขามาวางบนฝ่ามือตน "ดูนะ รวงทั้งรวงนี้แทบจะเรียกได้ว่าเมล็ดเต็มทุกเม็ด ไม่ค่อยมีเมล็ดลีบ ลองบีบดู ข้างในล้วนเป็นเนื้อแน่นทั้งนั้น แต่ถ้าปีไหนเก็บเกี่ยวไม่ได้ผล ก็จะตรงกันข้าม เมล็ดลีบมากกว่าเมล็ดเต็ม น้ำหนักก็เบากว่ามาก"
สือปู้ยวี๋วางรวงข้าวกลับคืนสู่มือเขา "หนักมือใช่หรือไม่"
เหยียนสืออันชั่งดูในมือ เพราะไม่มีของให้เทียบ เขาจึงรู้สึกไม่ออกว่าหนักเพียงใด แต่มองดูรวงข้าวที่เมล็ดเต่งเต็มรวงนี้ ก็เข้าใจถึงความหนักหน่วงนั้น เขาพยักหน้ารับคำ
"ชาวนาพึ่งพาฟ้าฝนเป็นหลัก ปีนี้ฟ้าเบื้องบนมีพระเมตตาจริงๆ" สือปู้ยวี๋ลุกขึ้นยืนมองท้องทุ่งสีทองอร่าม สีหน้าฉายแววอิ่มเอมใจโดยที่ตนไม่รู้ตัว "น่าเสียดายที่ปู่ขาวไม่ได้เห็น"
"เวลาที่เป็นเช่นนี้น้อยนักหรือ"
"รวงข้าวที่เมล็ดเต็มได้ถึงเพียงนี้ หาได้ไม่บ่อยนัก" สือปู้ยวี๋เตะเขาทีหนึ่ง "กลับบ้านกันเถิด ข้าจะกลับไปวาดภาพ"
เหยียนสืออันลุกขึ้นยืน "วาดให้ปู่ขาวดูหรือ"
"ทิวทัศน์งดงามเช่นนี้ หากไม่ได้เห็นก็ช่างน่าเสียดายนัก ต่อให้ตาตัวเองมองไม่เห็น ได้ดูจากในภาพก็ยังดี" สือปู้ยวี๋ไม่สนใจเขาอีก พลางร้องเรียกาอากู วิ่งเร็วปรื๋อไปตามคันนา
เหยียนสืออันไม่ได้รีบร้อนจากไป สองมือไพล่หลัง มองดูท้องทุ่งสีทองอร่ามนี้เพียงลำพัง