กลับบ้านก็ไม่ได้เร็วขนาดนั้น
งานชมบัว งานชมบัว ดูบัวเสร็จก็ยังมีงานเลี้ยงอีก
เวลายังเช้าอยู่ ทั้งสองคนจึงเดินเล่นไปรอบ ๆ ใกล้สระบัว ไปยังที่ที่คนอื่นไปด้วย ไม่ให้ดูแปลกแยก ไม่ให้ใครระแวง แค่ทำให้คนรู้สึกว่าคุณชายสืออันใส่ใจคุณหนูน้อยจริง ๆ โดยเฉพาะหลังเปิดงานเลี้ยง เขายังฝากพี่น้องของจูหรานช่วยดูแลนาง ยิ่งทำให้คนที่อิจฉาริษยาเคืองแค้นหนักขึ้นไปอีก
งานเลี้ยงกั้นด้วยฉากกั้น คำที่เขาฝากฝังผู้คนได้ยินกันถ้วนหน้า บรรดาคุณชายพากันหัวเราะหยอกเย้า ส่วนฝ่ายหญิงก็จ้องนางอยู่แล้วเพราะเรื่องขององค์หญิงชิงหวน อีกทั้งในงานนางมีฐานะต่ำสุด จึงยิ่งส่งสายตามามองนางอย่างเปิดเผย บางคนสายตาก็ไม่เป็นมิตรนัก
สือปู้ยวี๋ทำทีเป็นเขินอาย ก้มหน้าลงนั่งหลังโต๊ะ แวบสายตามองไปรอบ ๆ เก็บสีหน้าของเหล่าสาวสูงศักดิ์เหล่านี้ไว้ในใจ
พวกที่วางท่าเย่อหยิ่งคงมีฐานะไม่ต่ำ มองเป็นเพียงภาพยนต์ พวกที่มองนางด้วยสายตาชั่งน้ำหนัก คงกำลังคิดหาทางจัดการนางเพื่อเอาใจองค์หญิงชิงหวน ส่วนพวกที่ไม่ใส่ใจก็ดูไม่ออกว่าดีหรือร้าย สุดท้ายพวกที่แสดงอารมณ์ชัดเจน คงจะหมายปองคุณชายสืออันอยู่ คิดไม่ถึงว่าฟ้าจะส่งคุณหนูน้อยมาขวางทางพวกนาง
โชคดีที่ราชวงศ์ต้าโย่วไม่ว่าชายหญิงล้วนให้ความสำคัญกับมารยาทยิ่งนัก จะไม่พูดจาไม่เพราะในงานเลี้ยงให้เสียหน้าของเจ้าภาพ ไม่ทำตัวให้ครอบครัวต้องอับอาย จนกลายเป็นที่หัวเราะเยาะ
พวกนางจึงเพียงแต่ร่วมมือกันเมินเฉย กีดกัน มองนางเป็นเพียงอากาศธาตุ