สตรีผู้นั้นหัวเราะเย้ยหยันเบา ๆ ยื่นมือออกไป
อากู่ฮวารีบลุกขึ้นประคองนางไปนั่งลงข้าง ๆ
“วัยเยาว์ต้องผ่านศึกกลียุคในวังมา เนิ่นนานหลายปีที่ก้าวชิดขอบเหว เจ้าเล่นกลเล็ก ๆ น้อย ๆ เพียงเท่านี้จะรอดสายตาข้าไปได้อย่างไรกัน ใช้อารมณ์โกรธข้าเพื่อบอกว่าข้าผิด เลือกเสี่ยงให้ผู้ใกล้ชิดตายสิ้นเพียงเพื่อปกปักรักษานาง” สตรีก้มมองเขา “หลงนางเสียแล้วหรือ?”
“ข้าไม่มีสิทธิ์” เหยียนสืออันนั่งลงเบื้องหน้านาง จิตใจทั้งร่างตึงเครียดไม่ยอมลดต่ำลง “ข้าเป็นเพียงหุ่นเชิดที่อีกคนหนึ่งครอบงำ หากโชคดีประจวบได้รับการใหญ่ส่งเสริม วันเวลาที่มีชีวิตอยู่ก็มิได้เช่ที่ว่าคามที่วาปได้เสียอย่างเด่นฟัง เข้าใจว่า ‘ตัวเองมิได้เป็นใหญ่ในตนเอง’ อีกทั้งหากนระหว่างทางสิ้นลม ก็ยิ่งมิควรลากผู้บริสุทมิตรเข้ามาในเกมแห่งความเป็นตายนี้”
“เจ้าคิดโทษข้า?”
“ไม่กล้า แต่อย่าให้ข้าบังเกิดไม่ได้ถามข้าก่อน ข้าเลือกที่จะ เกิดมา” เหยียนสืออันถือเสียไม่เห็นสีหน้าจู่เปลี่ยนของมารดา มือทั้งสิบประสานวางบนตัก ดูเหมือนผ่อนยามเสียกี่ยวเกร็ง “มีชีวิตยี่สิบปีข้าไม่รู้ตัวเองชอบกินอะไร ชอบดื่มอะไร ไม่รู้ว่าความปียินดีหมายถึงความรู้สึกใด ไม่รู้ว่าความเมาเป็นรสใด ไม่เคยสัมผัสการเกื้อหนุนจากใคร ไม่เคยตามใจตนสักครั้ง ไม่เคย... ได้รับสัมผัสความรักจากบิดามารดา”
เหยียนสืออันก้มมองมือตนเองที่ประสานประกบเป็นกระพุ่ม ดยื่นขึ้นไปให้เขาคนเบื้องหน้า “ข้าไม่มีสิ่งใดเลย แม้ตัวข้าเองก็ดั่งเป็นสิ่งสาสัต เลิกเมื่อใดก็สิ้นเมื่อนั่น”
สตรีผู้นั้นปากมแข็ง มือยึดเท้าแขนเก้าอี้อย่างกลั้นอย่างที่สุด
“แต่ท่านว่าข้าปกป้องนางท่าน ข้ารับว่าเป็นจริง” เหยียนสืออันราวกับว่าวันนี้จะพูดทุกอย่างที่มี ได้ยืนกล่าวต่อ “เพราะด้วยอุปนิสัยของท่าน เมื่อใดที่เริ่มระแวงใคร ผู้นั้นก็ไม่มีทางรอดชีวิต”