"คุณปู่!" ถานเซียนเซียนเหมือนนกน้อยโผเข้าหา ทะยานเข้าสู่อ้อมกอดของถานเสี่ยวโม่ น้ำตานองหน้า
"หลานรัก เจ้าไม่เป็นอะไรแล้วหรือ?" ถานเสี่ยวโม่ก็มีน้ำตาคลอหน่วยเช่นกัน!
"อืม หนูไม่เป็นอะไรแล้ว!" ถานเซียนเซียนพยักหน้า แล้วถามขึ้น "คุณปู่ ท่านช่วยหนูไว้หรือเจ้าคะ?"
"เอ่อ... เรื่องนี้... เรื่องนั้น..." สีหน้าของถานเสี่ยวโม่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
"คุณปู่ ท่านเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ?" ถานเซียนเซียนออกจากอ้อมกอดของคุณปู่ พบว่าสีหน้าคุณปู่แปลก ๆ จึงอดถามด้วยความอยากรู้ไม่ได้
"หึหึ ปู่ไม่เป็นไร!" ถานเสี่ยวโม่หัวเราะแห้ง ๆ นึกอยู่ครู่หนึ่ง ก็คิดว่าจำเป็นต้องบอกความจริงกับหลานสาว
"ที่จริงผู้ที่ช่วยเจ้าไว้ไม่ใช่ปู่ หากแต่เป็นวีรบุรุษหนุ่มคนหนึ่ง!"
"วีรบุรุษหนุ่ม? ผู้ใดกัน?" ถานเซียนเซียนกระพริบดวงตางดงามประหนึ่งม่านตายาวเรียว
ถานเสี่ยวโม่เอ่ยเสียงดัง "เขาชื่อ หลี่หลงซิ่ง!"
"อะไรนะ? เขา? คุณชายขอทานผู้เลื่องชื่อในเมืองของเราน่ะหรือ?"
"คุณปู่ ท่านล้อหนูเล่นหรือเปล่าเจ้าคะ? เขาเป็นเพียงคนไร้ประโยชน์ด้านพลังปราณโดยสิ้นเชิง จะเป็นวีรบุรุษหนุ่มได้อย่างไร?"
ถานเซียนเซียนไม่เชื่อเต็มหน้า
ถานเสี่ยวโม่ส่ายหน้า แล้วยิ้มกล่าว "หลานรัก เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ที่จริงคุณชายหลี่ผู้นั้นไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่ผู้คนเห็นภายนอก เขาถูกคนเข้าใจผิดมาโดยตลอด แต่กลับไม่เคยแก้ตัว จุดประสงค์ก็เพื่อซ่อนความสามารถที่แท้จริงไว้"
"ประดุจมังกรซ่อนกายในห้วงน้ำลึก ไม่ส่งเสียงก็แล้วไป หากส่งเสียงเมื่อใด ก็จะทะยานสู่สรวงสวรรค์ครานั้น!"