เมื่อเห็นอาตงถูกจัดการลงได้ในไม่กี่ที ผู้อาวุโสทุกคนมองหลี่หลงซิ่งด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป!
แต่ก่อน พวกเขายังดูแคลนหลี่หลงซิ่ง คิดว่าเจ้าหนุ่มคนนี้แม้จะได้เป็นเจ้าจวน ก็ยากที่จะแบกรับภาระอันใหญ่หลวงได้
แต่ตอนนี้ พวกเขากลับเปลี่ยนความคิดไปโดยสิ้นเชิง!
เจ้าจวนคนใหม่ผู้นี้ เป็นยอดฝีมือผู้โหดเหี้ยมอย่างแน่นอน
หากผู้ใดกล้าไม่เคารพเขา ผลที่ตามมาจะต้องเลวร้ายอย่างแน่นอน
คิดถึงตรงนี้ ผู้อาวุโสใหญ่หลี่ซีและคนอื่นๆ ต่างก็เตือนตัวเองอยู่ในใจว่า ต่อจากนี้อย่าได้ไปทำให้เด็ดขาดเจ้าจวนคนใหม่โกรธเด็ดขาด
มิเช่นนั้น ชะตากรรมของอาตงในวันนี้ ก็คือบทเรียนเตือนใจของพวกเขา
ในขณะนั้นเอง หลี่หลงซิ่งก็ยิ้มบางๆ พลางกล่าวว่า “แขกผู้มาเยือนย่อมเป็นแขก รีบมาเถิด ประคองหลี่เถาให้นั่งลง!”
“ฮึ! ไม่จำเป็น!” อาตงได้รับความอัปยศอดสูเช่นนี้ ไหนเลยจะมีหน้ามาอยู่ต่อ?
เขาส่งเสียงเย็นชา แล้วรีบประคองลูกชายของตน ทั้งสองคนพยุงกันเดินออกไปด้านนอก
ไม่นานนัก ก็ได้ยินเสียงกีบม้าอันเร่งรีบดังมาจากนอกจวน อาตงพาคนใช้กลุ่มนั้นจากไปอย่างราบคาบ
“ฝีมือเจ้าจวนช่างยอดเยี่ยม พวกเราขอนับถือ!”
“ใช่แล้ว อาตงเจ้าแก่นั่นช่างน่ารังเกียจนัก เป็นแค่บ่าวรับใช้คนหนึ่ง กลับกล้าทำตัวใหญ่โตต่อหน้านาย!”
“ถูกต้อง เขาสมควรถูกซ้อม!”
...เมื่ออาตงจากไปแล้ว ผู้อาวุโสใหญ่หลี่ซีและคนอื่นๆ ต่างก็พากันประจบสอพลอหลี่หลงซิ่ง
ส่วนจะจริงใจสักกี่ส่วน ก็มีแต่พวกเขาเท่านั้นที่รู้ดีในใจ
“พอเถิด ข้าไม่ชอบฟังเรื่องพวกนี้ พวกเจ้าออกไปได้แล้ว” หลี่หลงซิ่งโบกมือ
เขาเข้าใจดี พวกนี้ตอนนี้พูดจาไพเราะ แต่หากอาตงกลับไปแล้ว ยุยงให้คนในตระกูลใหญ่ลงโทษเขา พวกนี้ก็จะเปลี่ยนสีหน้าเป็นอีกแบบหนึ่งแน่นอน!
ทว่า หลี่หลงซิ่งไม่ใส่ใจ!
ครั้งนี้ เขาจงใจทุบตีอาตง