ตอนนี้มีโอกาสแล้ว หลี่หลงซิ่งจะยอมปล่อยไปได้อย่างไร
“ให้ข้าได้ตรวจร่างกายเจ้าก่อน!”
เสียงแหบเก๋าดังก้อง ใจหลี่หลงซิ่งสั่นสะท้าน สีหน้าซับซ้อน
เขาเต็มไปด้วยความหวัง แต่ก็กลัวว่าสิ่งที่รออยู่คือความสิ้นหวัง
เพราะในตอนทดสอบของตระกูลครั้งนั้น เขาเป็นเพียงคนไร้รากวิญญาณ
ท่ามกลางความกระวนกระวายใจ เวลาผ่านไปอย่างเงียบเชียบ
ราวหนึ่งก้านธูปให้หลัง ทันใดนั้นก็มีเสียงอุทานดังข้างหู “หืม?”
“เป็นอะไรไป? ท่านผู้อาวุโส ข้าไม่มีรากวิญญาณ ไม่อาจบำเพ็ญเพียรได้ใช่หรือไม่?” ใจหลี่หลงซิ่งกระตุกวูบ ใบหน้าซีดขาว
เขากลัวว่าเหตุการณ์ในตอนตรวจสอบตระกูลครั้งนั้นจะซ้ำรอย!
แต่ในใจยังคงมีความหวังริบหรี่ หวังว่าสิ่งลี้ลับภายในเตาจะสามารถเปลี่ยนชะตาได้
“ไม่ใช่ เจ้าคิดผิดแล้ว เจ้าหาใช่คนไร้รากวิญญาณไม่ แต่กลับมีรากวิญญาณสวรรค์ไร้เทียมทานที่หายากยิ่งในทุกยุคทุกสมัย!”
“ไม่คิดว่าข้าจะหลับใหลหลายครา พอตื่นขึ้นอีกครั้ง ดันได้พบสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ สวรรค์ไม่ทิ้งข้า สวรรค์ไม่ทิ้งข้าแล้ว ฮ่าๆๆๆ…”
หลี่หลงซิ่งหัวสมองครึกโครม ลืมตาโพลงด้วยความไม่เชื่อ “ราก…รากวิญญาณสวรรค์? ท่านผู้อาวุโสบอกว่าข้ามีรากวิญญาณสวรรค์ในตำนาน? เป็นไปได้อย่างไร?”
“อย่าได้สงสัย เจ้าคือผู้มีรากวิญญาณสวรรค์หนึ่งในพันล้านคนในตำนาน” เสียงเก่าแก่เอ่ยด้วยความยินดียิ่ง หัวเราะพลางว่า
“เช่นนั้นตอนตรวจสอบที่ตระกูล เหตุใดข้าจึงถูกตรวจว่าไม่มีรากวิญญาณ?” หลี่หลงซิ่งยังไม่วายสงสัย
“หึ นั่นเพราะมีคนลอบทำอะไรบางอย่างกับร่างเจ้า ถึงกับทำให้ไข่มุกล้ำค่าต้องหมองมัว อัจฉริยะต้องอับอาย!”
หลี่หลงซิ่งราวถูกสายฟ้าฟาด “ลอบทำอะไรบางอย่าง?”
“ใช่ รากวิญญาณสวรรค์ของเจ้าถูกใครบางคนใช้วิชาลับที่ชั่วร้ายอย่างมากผนึกไว้ หากมิได้พบข้า อีกสามห้าปี รากวิญญาณสวรรค์ของเจ้าก็จะเหี่ยวเฉาจนสิ้น และเมื่อนั้น เจ้าก็จะกลายเป็นคนไร้ค่าโดยสมบูรณ์ กลมกลืนหายไปในหมู่คนธรรมดา!” เสียงแหบเก๋าถอนหายใจ
หลี่หลงซิ่งจิตใจสั่นไหวอย่างแรง ไม่คิดว่าตนที่ถูกผู้คนด่าว่าไร้ค่า แท้จริงแล้วหาใช่คนไร้ค่า!
แต่เป็นเพราะมีคนทำบางอย่างในตัวเขาตั้งแต่เด็ก บังคับผนึกรากวิญญาณสวรรค์ของเขา
รากวิญญาณสวรรค์ คือรากวิญญาณขั้นสูงสุดและทรงพลังที่สุดในตำนานของทวีปแห่งแดนสวรรค์!
เทียบกับรากวิญญาณมนุษย์ รากวิญญาณปฐพี และรากวิญญาณธาตุทั้งห้าแล้ว ไม่อาจเทียบความแข็งแกร่งได้
เล่ากันว่าผู้มีรากวิญญาณสวรรค์ เมื่อเริ่มเส้นทางบำเพ็ญเพียรแล้ว ภายภาคหน้าก็จะราบรื่นไร้อุปสรรคขัดขวาง
ทั้งความเร็วในการฝึกฝน และความเข้าใจในศาสตร์ล้วนเกินกว่าคนธรรมดาจะเอื้อมถึง!
ทว่า แท้จริงแล้วใครกันที่ชั่วร้ายถึงเพียงนี้ ทำเรื่องอัปมงคลต่อเขาถึงขั้นนี้?
“ไอ้สารเลว หากข้าสืบรู้ว่าใครทำ ข้าจะถลกหนังชำแหละร่าง สับเป็นหมื่นชิ้น!”
หลี่หลงซิ่งดวงตาลุกเป็นไฟ หอบหายใจแรง ความแค้นในใจท่วมท้น
ทวีปแห่งแดนสวรรค์แข็งแกร่งเป็นใหญ่!
มือมืดที่ชั่วร้ายบังคับผนึกรากวิญญาณสวรรค์ของหลี่หลงซิ่ง ทำให้เขากลายเป็นคนไร้ค่า ถูกเหยียดหยาม
นี่มันผลักให้เขาเดินไปสู่ความตายชัดๆ
หลี่หลงซิ่งกัดฟันกรอดๆ ในใจแอบสาบาน รอให้ถึงเวลา จะหั่นมือมืดเบื้องหลังเป็นชิ้นๆ
แน่นอน เรื่องเร่งด่วนที่สุดคือการคลายผนึก
เขารีบถาม “เมื่อท่านผู้อาวุโสมองปัญหาได้ เช่นนั้นจะช่วยข้าแก้ปัญหาเรื่องรากวิญญาณสวรรค์ได้หรือไม่?”
“ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้ แต่ข้าเพิ่งฟื้น กำลังมีจำกัด ยังช่วยเจ้าคลายผนึกโดยตรงไม่ได้ เจ้าต้องช่วยข้าทำบางสิ่งก่อน!”
“โอ? ให้ข้าทำอะไร?”
“ง่ายมาก ช่วยข้าหาสมบัติธรรมชาติมามากๆ ยิ่งมากยิ่งดี เช่นนั้นแล้ว ข้าก็จะฟื้นฟูได้อย่างรวดเร็ว!”
“นี่…” หลี่หลงซิ่งขมวดคิ้วด้วยความจนใจ!
ในฐานะลูกหลงของตระกูลหลี่ เขาจะมีสมบัติธรรมชาติอะไร?
กระทั่งอาตงที่ใกล้ตาย ตนก็ยังไม่มีเงินพอรักษา!
จะไปซื้อสมบัติธรรมชาติ? ยิ่งเป็นฝันลมๆ แล้งๆ
แต่ไม่นาน หลี่หลงซิ่งก็แววตาวาบวับ คนเป็นจะปล่อยให้ขี้กลั้นตายได้อย่างไร?
ตระกูลหลี่ เป็นตระกูลหลอมโอสถที่สืบทอดมาแต่โบราณของจักรวรรดิต้าเหยียน!
ตระกูลหลี่ทั้งหมด ดุจต้นไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้า กิ่งใบร่มรื่น
ส่วนตระกูลหลี่ในเมืองชิงอวิ๋น ก็เป็นเพียงสาขาย่อยของตระกูลหลักเท่านั้นเอง
รับหน้าที่พิเศษในการปลูกสมุนไพรพิเศษป้อนตระกูลหลัก
เขตต้องห้ามด้านหลังเขา มีแปลงยาขนาดมหึมาอยู่แปลงหนึ่ง
ตนสามารถหาทางไปเอาสมบัติธรรมชาติจากแปลงยานั้นมาได้!
“ฮ่าๆ ไปเถิด เจอสมบัติธรรมชาติแล้วค่อยเรียกข้า!” สิ่งลี้ลับนั้นเหมือนจะหยั่งรู้จิตใจ มองทะลุสิ่งที่หลี่หลงซิ่งคิด!
สิ้นเสียง หัวสมองหลี่หลงซิ่งดังตูม!
จิตวิญญาณกลับคืนร่าง!
ตอนนี้ เขายังนอนอยู่ในกองเลือดที่ไหลริน
ไม่ไกลออกไป “ตำหนักหลบลมร้อน” อันมหึมาของตระกูลหลิว ในยามค่ำคืนดูดั่งสัตว์ดุร้ายยุคบรรพกาล ตระหง่านสง่างาม!
“หลิวเหยียนหรัน แล้วก็องค์ชายสามบัดซบนั่น พวกเจ้ารอข้าเถิด ข้าไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าไปเด็ดขาด!” หลี่หลงซิ่งกัดฟันกรอด หมุนตัวจากไปด้วยความเดือดดาล
แค้นนี้ไม่ชำระ ไม่ขอเป็นมนุษย์!
แต่ไม่ใช่ตอนนี้ หากเป็นตอนที่ตนแข็งแกร่งเพียงพอ
กลับถึงบ้านตระกูลหลี่อีกครั้ง
เห็นแต่อาตงยังนอนร่อแร่บนเตียง หน้าซีดเยี่ยงกระดาษทอง!
“อาตง…” หลี่หลงซิ่งโศกาจากใจ กลั้นน้ำตาไม่ไหว
ตั้งแต่พ่อแม่หายไป หลี่หลงซิ่งก็เป็นอาตงที่เลี้ยงดูมาด้วยมือ
หากไม่มีอาตง หญ้าบนหลุมศพหลี่หลงซิ่งคงสูงหลายวาแล้ว
แต่เมื่ออาการของอาตงทรุดหนัก อาสองที่ดูแลสาขาตระกูลหลี่ที่นี่ กลับไม่ถามไถ่แถมยังคอยกลั่นแกล้งกีดกันครั้งแล้วครั้งเล่า
จนหลี่หลงซิ่งต้องออกไปขอทานข้างนอกบ่อยครั้ง เพื่อประทังชีวิตทั้งสอง
ในเมืองชิงอวิ๋นนี้ ชื่อ “คุณชายขอทาน” ของหลี่หลงซิ่งเลื่องลือไปทั่ว ไม่มีใครไม่รู้!
ครั้งนี้ พอเห็นว่าอาตงใกล้สิ้นลมแล้ว หลี่หลงซิ่งจึงยอมสละศักดิ์ศรีไปหาหลิวเหยียนหรัน หวังว่าจะขอยืมเงินบางส่วน พาอาตงไปรักษา
แต่ไม่เคยคิดเลยว่า…
“จะร้องไห้ทำไม? ยังไม่รีบไปหาสมบัติธรรมชาติอีก มิฉะนั้นเขาก็จะหมดทางรอดจริงๆ แล้ว!”
เวลานี้ เสียงแหบเก๋านั่นก็ดังขึ้นในห้วงสมองของหลี่หลงซิ่ง!
“ท่านผู้อาวุโสช่วยอาตงได้หรือ?”
“ได้แน่ เพียงแต่…”
“เพียงแต่อะไร? ท่านผู้อาวุโสต้องการสิ่งใด ขอพูดมาตรงๆ!” หลี่หลงซิ่งร้องเสียงดัง
“ก็เหมือนเดิม ข้าต้องการสมบัติธรรมชาติ!” เสียงแหบเก๋าตอบ
“ได้ ข้าจะไปเอามาเดี๋ยวนี้!”
หลี่หลงซิ่งกัดฟันแน่น ปล่อยมือใหญ่เย็นเฉียบของอาตง หมุนตัวจากเรือนไม้ไป
รัตติกาลมืดมิด แสงจันทร์เยียบเย็นดุจสายน้ำ!
หลี่หลงซิ่งย่ำไปในความมืด พุ่งตรงไปทางด้านหลังเขา
แปลงยาของจวนตระกูลหลี่ก็อยู่ที่หุบเขาแห่งหนึ่งด้านหลังเขา โอบด้วยเขาโดยรอบ เต็มไปด้วยอาคมผนึก!
เพิ่งมาถึงปากทางเข้าหุบเขา ชายชุดดำผู้หนึ่งก็ลอยตัวออกมา ขมวดคิ้วตวาด “ไอ้ไร้ค่า เจ้ามาที่นี่ทำไม?”
คนสนิทของอาสอง หวู่สิง!
หลี่หลงซิ่งรีบว่า “ท่านกู่ส่งข้ามา เขาต้องการหญ้าดวงดาราหนึ่งชุดเพื่อหลอมโอสถ”
หวู่สิงขมวดคิ้ว หน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ “ท่านกู่จะส่งไอ้ไร้ค่าอย่างเจ้ามาเอายาได้เยี่ยงไร?”
หลี่หลงซิ่งว่า “ถ้าท่านไม่เชื่อ ก็ไปถามเขาเองได้!”
หวู่สิงคิดไปมา เอ่ยเสียงเย็น “ช่างเถิด เจ้าตามข้าเข้าไป!”
เวลานี้ก็ดึกมากแล้ว หวู่สิงไม่อยากออกแรงใหญ่โต อีกทั้ง ท่านกู่ก็เป็นปรมาจารย์หลอมโอสถประจำจวน มีตำแหน่งสูงส่ง อุปนิสัยก็แปลกประหลาด ทำได้ทุกเรื่อง
หากตนทำให้การหลอมโอสถของเขาล่าช้า ต่อให้ท่านรองก็ปกป้องตนไม่ได้
หญ้าดวงดาราเป็นเพียงสมุนไพรขั้นหนึ่ง ไม่ถึงกับล้ำค่า ให้เขาเอาติดมือไปบ้างก็ไม่เป็นไร
ไม่นาน หลี่หลงซิ่งก็ตามหวู่สิงเข้าไปในส่วนลึกของหุบเขา!
ภายในแปลงยาขนาดราวหมื่นวา เต็มไปด้วยสมุนไพรแน่นขนัด ตั้งแต่ขั้นหนึ่งถึงขั้นสี่
สมุนไพรหลักคือดอกกู่เย่ขั้นสาม เพราะสภาพอากาศพิเศษของเมืองชิงอวิ๋นจึงเติบโตได้
“แม้จะเป็นแค่สมุนไพรขั้นต่ำ แต่ก็พอให้ข้าฟื้นพลังได้บ้างแล้ว!”
กลิ่นอายล่องหนกลุ่มหนึ่ง พลันไหลพวยพุ่งจากจี้หยกบนคอหลี่หลงซิ่ง ดุจพายุฝนที่โหมกระหน่ำ แผ่ซ่านทั่วทั้งแปลงยาในพริบตา!
สมุนไพรทั้งหมดสั่นไหว กลายเป็นพลังประหลาดอันมหาศาลกลุ่มแล้วกลุ่มเล่า พลุ่งพล่านม้วนตรงสู่หลี่หลงซิ่ง!
“ท่านผู้อาวุโส หยุดก่อน!” หลี่หลงซิ่งรีบตะโกนลั่น
หากสมุนไพรทั้งหมดถูกมันกลืนกิน งั้นทั้งตนและอาตงก็จบสิ้น
“ฮ่าๆ วางใจ ข้าแค่ดูดซับพลังสมุนไพรบางส่วน ไม่ทำให้มันตายขุยหรอก!”
หลี่หลงซิ่งได้ยินดังนั้น จึงแอบถอนใจยาวด้วยความโล่งอก!
ยามที่ท่านผู้อาวุโสลี้ลับดูดซับพลังสมุนไพร หวู่สิงไม่รู้สึกอะไรแม้แต่น้อย!
หลี่หลงซิ่งดีใจเป็นอย่างยิ่งในใจ
ขอเพียงท่านผู้อาวุโสลี้ลับดูดซับพลังสมุนไพรได้มากพอ ปัญหาทั้งมวลก็จะคลี่คลาย