เฉินหมิงหลี่ไม่กล้าเอ่ยปาก
หลังจากที่หลี่ต้าฟูเข้าไปรักษา ฮองไทเฮาซึ่งหมอหลวงวินิจฉัยว่าคงอยู่ได้อีกไม่ถึงครึ่งเดือนก็ยื้อต่อมาได้อีกช่วงหนึ่ง
ระหว่างนั้นก็มีขุนนางมากมายพยายามติดสินบนพวกสาวใช้กับขันที แต่ในตำหนักฮองไทเฮาราวกับป้อมปราการ แม้แต่แมลงวันสักตัวก็บินเข้าไปไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการสืบข่าวเลย
ระหว่างนั้นฉู่ยี่ก็ส่งภรรยาและบุตรกลับมา แล้วก็กลับไปที่กองทัพ
ส่วนฉู่เหยียนนั้นแม้แต่เงาก็ไม่ปรากฏให้เห็น
ผิดกับฉู่เซวียน เขาเรียกตัวชิงเหม่ยสาวใช้ของนางไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง แล้วสั่งโบยที่ลานหน้าจวนจนเกือบตายค่อยลากกลับมา
พ่อลูกตระกูลเฉินสามคนใจคอหวาดหวั่น ไม่รู้ว่าตนเองไปล่วงเกินเทพเจ้าองค์นี้เข้าได้อย่างไร รอจนชิงเหม่ยฟื้นขึ้นมาก็ยังไม่ได้ความ เพราะปากก็ถูกเฆี่ยนจนพูดไม่ชัด นางอธิบายว่า “คุณชายรองบอกว่า ตอนบ่าวขึ้นบันไดก้าวเท้าซ้ายก่อน ผิดกฎต้องห้าม จึงได้ลงโทษบ่าว”
นี่มันกฎอะไร?
พวกเขามาอยู่จวนองค์หญิงตั้งนาน ก็ไม่เคยได้ยินกฎเช่นนี้
แล้วต่อให้ฮองไทเฮาทรงพระประชวรหนัก ก็ไม่น่าจะมีกฎต้องห้ามพิลึกพิลั่นถึงเพียงนี้
นึกถึงรอยแผลบนตัวบุตรสาววันนั้น เฉินหมิงหย่วนก็เอะใจอยู่บ้าง แต่พอเห็นสีหน้ากระวนกระวายของบุตรสาว ก็ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรขึ้นมา จึงฉุดนางมาซักถาม “แผลบนตัวเจ้าเมื่อวันนั้น ไปได้มาจากไหน?”
จูซื่อใจเต้นรัว “เจ้าล่วงเกินคุณชายรอง ท่านถึงโบยเจ้ามาอย่างนั้นหรือ? ข้าได้ยินมาตั้งนานแล้วว่าคุณชายรองอยู่กองทัพเคร่งครัดเด็ดขาด ใจคอโหดเหี้ยม ดี ๆ เจ้าไปหาเรื่องท่านทำไมกัน เจ้าเด็กคนนี้ พวกเราส่งเจ้าเข้าเมืองหลวง ก็เพื่อให้เจ้ามาสร้างความเดือดร้อนอย่างนั้นหรือ? เจ้ารู้หรือไม่ว่า การทำเช่นนี้จะนำภัยมาสู่ตระกูลเฉิน”