เฉินจิ่นอวี้ไม่เคยรู้มาก่อนว่าดื่มน้ำมากเกินไปจะทำให้คลื่นไส้ และยิ่งคาดไม่ถึงว่าบรรดาบุตรีว่านอนสอนง่ายของขุนนางผู้ทรงอำนาจในเมืองหลวงจะมีนิสัยร้ายกาจถึงเพียงนี้
"ข้าดื่มต่อไม่ไหวแล้ว"
นางรู้สึกไม่สบายเนื้อตัว วางถ้วยแรงไปเล็กน้อย ก็มีคนลุกขึ้นมาบอกว่านางทำสีหน้าไม่พอใจให้ทุกคนดู
ผลที่ตามมาย่อมเป็นไปตามคาด นางถูกคนเหล่านี้รังแกด้วยข้ออ้างสารพัดอีกครั้ง
ชิงเหม่ยเห็นคุณหนูของตนถูกรังแก ทั้งร้อนใจทั้งโกรธ อยากเข้าไปปกป้องคุณหนู แต่กลับถูกสาวใช้ของคนพวกนั้นล้อมไว้แน่นหนา เพียงแค่นางก้าวไปข้างหน้าก้าวเดียว ก็จะถูกผลักกลับมา หากนางกล้าปริปาก สาวใช้เหล่านั้นก็จะทำสีหน้าดุร้ายพร้อมจะยัดปากนางทุกเมื่อ
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อครู่ที่ชุลมุน นางยังถูกคนหยิกหลายครั้ง โดนเหยียบเท้าหลายหน
"นายท่านทั้งหลายกำลังสนุกสนาน ข้าเตือนเจ้าให้อยู่เงียบๆ หากไปทำลายอารมณ์นายท่านขึ้นมา คุณหนูของเจ้าจะถูกรังแกหนักกว่าเดิมเท่านั้น"
คนที่พูดคือสาวใช้คนสนิทของเหยาจือจิ่น ความหมายของนางก็คือคำสั่งของเหยาจือจิ่นนั่นเอง
ชิงเหม่ยเหลือบมองเฉินจิ่นอวี้แวบหนึ่ง กัดฟันกรอด บังคับใจให้ตนเองทำใจแข็งเบือนหน้าหนี ไม่มองไปทางนั้นอีก
ทางด้านนี้ เฉินจิ่นอวี้ไม่รู้ว่าใครผลักนาง จู่ๆ ก็เสียหลักตกจากเก้าอี้ก้นกระแทกพื้น ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะ ใบหน้านางร้อนผ่าว แต่ได้แต่กัดริมฝีปากล่างด้วยความอับอายและโกรธแค้น
"พอเถิด พวกเราล้วนออกมาเที่ยวเล่นด้วยกัน อย่าหนักมือเสียจนทำให้จิ่นอวี้บาดเจ็บเลย"