เสิ่นเยว่เจียวกับเซี่ยหว่านอิ๋งรออยู่ที่โถงหลักตลอด ผู้ที่ไปสืบข่าวหน้าประตูจวนเปลี่ยนคนไปแล้วหลายรอบ แต่ก็ยังไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นด้านนอก
นางเคยรู้สึกว่าคงชิงกับหวยอันรำคาญใจนัก อยากหลบหน้าให้ไกล แต่บัดนี้กลับเสียใจ หากในตอนนั้นนางยอมให้คนใดคนหนึ่งอยู่ต่อ ก็พอจะสอบถามความเคลื่อนไหวได้บ้าง
"เหิงเอ๋อเป็นเด็กดี ท่านพ่อเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว"
เซี่ยหว่านอิ๋งปลอบบุตรชายในอ้อมอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ขณะเดียวกันก็สั่งให้หลิวไฉ่ไปนำซุปน้ำนมแพะมาให้
ก่อนหน้านี้เมื่อได้ยินสามคำนี้ ฉู่เหิงจะเงียบสงบและรอของอร่อยอย่างว่าง่าย แต่วันนี้เด็กน้อยกลับหมดความอดทน ดึงแม่ให้ออกไปด้านนอก เซี่ยหว่านอิ๋งจึงต้องปลอบต่อไป
"ท่านฮูหยิน!"
หลิวไฉ่ที่เพิ่งออกไปเอาซุปน้ำนมแพะวิ่งกลับมากะทันหัน เซี่ยหว่านอิ๋งรีบส่งบุตรให้สาวใช้ตัวเล็กที่อยู่ข้างกายแล้วตามเสิ่นเยว่เจียวสาวเท้าเข้าไป ถามว่ามีข่าวจากด้านนอกหรือไม่
หลิวไฉ่วิ่งกลับมาจนแทบหายใจไม่ทัน นางทำได้เพียงพยักหน้า แต่แล้วก็ส่ายหน้าต่อ
"รีบกล่าวมาเถิด จะพยักหน้าส่ายหน้าอยู่ไย"
เซี่ยหว่านอิ๋งเอ่ยเร่งด้วยความร้อนใจ หลิวไฉ่บอกเพียงว่าองครักษ์ที่เฝ้าประตูหน้าโถงได้ยินเสียงฝีเท้าที่เป็นระเบียบจากถนน แต่ไม่รู้ว่าเป็นคนของใคร
"หรือนี่จะเป็นความเคลื่อนไหวของค่ายทหารหลวง"
กำลังกล่าวอยู่ เสิ่นเยว่เจียวสายตาเฉียบคมเห็นสาวใช้ผู้นั้นอุ้มฉู่เหิงเดินออกไปข้างนอก นางใจเต้นรัว รีบสาวเท้าเข้าไป กระชากมือสาวใช้ไว้