นี่เป็นครั้งแรกที่ฉู่หัวชางเอ่ยถามถึงเสิ่นอันเหอ หลังจากที่เสิ่นเยว่เจียวกลับมาถึงเมืองหลวง
นางเล่าเนื้อความในจดหมายนั้นอย่างคร่าว ๆ โดยไม่ปิดบังสิ่งใด
“ชา นี่ท่านพ่อให้เจ้าส่งมาให้ข้าจริง ๆ หรือ”
เสิ่นเยว่เจียวมีแววตาใสซื่อตรงไปตรงมา “เป็นแน่อยู่แล้ว ท่านแม่ไม่เชื่อข้าหรือ”
ฉู่หัวชางยิ้มที่มุมปาก “อืม ท่านพ่อของเจ้าช่างใส่ใจ”
เสิ่นเยว่เจียวดื่มชาจนหมดถ้วยจึงลุกออกไป เพิ่งจะก้าวออกไป ฉู่หัวชางก็ถามมามาฟาง
“เขารู้แล้วหรือว่าเจียวเจียวกลับมา”
มามาฟางส่ายศีรษะ “คงยังไม่รู้ เอ้อร์กงจื่อสั่งไว้ว่าอย่าให้เสิ่นอันเหอรับรู้เรื่องราวในจวนเราเลย จดหมายหลายฉบับที่คุณหนูเยว่ส่งไปเมื่อหลายเดือนก่อนล้วนถูกยึดไว้หมดแล้ว”
“เช่นนั้นก็เป็นฝีมือของเจียวเจียวเองที่บอกไป”
น้ำเสียงของฉู่หัวชางฟังไม่ออกว่าคิดเช่นไร
“คุณหนูเยว่ฉลาด รู้จักกล่าววาจาแทนบิดา ข้าน้อยคิดว่าท่านเสิ่นคงเห็นว่าคุณหนูอยู่ที่เรือนไร่ ออกไปไหนไม่ได้ ยิ่งเข้าเมืองหลวงไม่ได้ จึงไม่เอ่ยเรื่องนี้ หากท่านเสิ่นรู้ว่าคุณหนูกลับมาแล้ว ชานี้ก็คงเป็นของขวัญให้แก่พระบิดาเป็นแน่”
ฉู่หัวชางถอนหายใจเบา ๆ ราวไม่มีใครสังเกต “แรกเริ่ม ข้าเพียงแต่คิดให้เขาอยู่อย่างสงบเสงี่ยม ไม่หวนกลับมายึดติดกับความร่ำรวยในเมืองหลวง อีก อย่าได้มีความคิดที่ไม่สมควรอีก ทว่า มามาฟาง เจ้าว่าข้าทำเช่นนี้ใจร้ายเกินไปหรือไม่”
“พระบิดาจะใจร้ายได้อย่างไร หากไม่ใช่พระบิดาทรงขอความเมตตา เสิ่นอันเหอก็คงตายไปนานแล้ว หากไม่ใช่พระบิดาทรงขอความเมตตา เขาจะทำคุณงามความดีช่วยเหลือราษฎรจนได้เลื่อนตำแหน่งเป็นเจ้าเมืองได้อย่างไร หากไม่ใช่พระบิดาทรงช่วยเหลืออย่างลับ ๆ เขาจะราบรื่นเช่นนี้ได้อย่างไร ในเมืองอานเซียนเช่นนั้น คนจิตใจใสสะอาดคิดถึงราษฎรอย่างเขา ถูกเหล่าขุนนางทุจริตและขุนนางเลวร่วมมือกันกดดัน อย่าว่าแต่จะรักษาตำแหน่งไว้ได้เลย ชีวิตยังน่าห่วงกว่า”