"วิ่งกระหืดกระหอบเช่นนี้ ก่อเรื่องอะไรอีกล่ะ"
น้ำเสียงของฉู่ยี่เป็นเช่นนี้เสมอ ฟังดูสุภาพอ่อนโยน แต่หาได้เป็นเช่นนั้นไม่ เสิ่นเยว่เจียวมิอาจคาดเดาอารมณ์ของเขาได้ ได้แต่คอหดหัวหดอย่างขลาดกลัว
"ท่านพี่ใหญ่ ท่านจะออกไปข้างนอกอีกหรือ"
ฉู่ยี่วางนางลง กำชับให้นางมองทางเดิน เกรงว่าจะไปชนผู้อื่นเข้าอีก
กล่าวจบ เขาก็ยกเท้าก้าวจะจากไป
"ท่านพี่ใหญ่ คุณหนูเซี่ยกับพวกกำลังมาทางนี้เลย หากท่านไปตอนนี้ก็จะต้องพบพวกเขาเข้า"
เท้าของฉู่ยี่ชะงักกึก เขาหันไปมองทางโถงใหญ่
ดังคาด ทางด้านนั้นมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังมุ่งมาทางนี้ แววตาฉู่ยี่มืดมนวูบหนึ่ง แล้วจึงคว้าตัวเสิ่นเยว่เจียวขึ้นอีกครั้ง หลบเข้าไปในมุมมืด
ไท่ฟู่เซี่ยยังมีโทสะกดไว้อย่างชัดเจน "ฉู่ยี่ครั้งนี้รังแกกันเกินไปยิ่งนัก ข้ากลับไปจะต้องถวายฎีกากล่าวโทษเขา"
ฮูหยินสกุลหลินกำมือบุตรสาวแน่น แล้วถอนหายใจติดกันหลายครา
"พอเถิด เรื่องเหล่านี้กลับไปค่อยว่ากัน"
เสียงฝีเท้าค่อยๆ ห่างออกไป เสิ่นเยว่เจียวไม่ได้ยินเซี่ยหว่านอิ๋งเอ่ยวาจาแม้แต่คำเดียว
นางแหงนหน้าขึ้นแอบมองฉู่ยี่ แต่ก็มิอาจหยั่งเชิงอารมณ์ใดในแววตาของเขาได้ ราวกับว่าคนกลุ่มนั้นด้านนอกไม่มีความเกี่ยวข้องกับเขา และเรื่องที่พูดถึงก็มิใช่เรื่องของเขา
รอจนไม่ได้ยินเสียงใดๆ จากด้านนอกอีกแล้ว ฉู่ยี่จึงวางนางลง
"ได้ยินว่าท่านแม่เปลี่ยนเรือนให้พวกเจ้าแล้ว รู้ทางหรือไม่"
นางพยักหน้า แล้วส่ายหน้า
ฉู่ยี่ชี้ทางให้นาง "หากจำไม่ได้ก็ไปถามบ่าวไพร่ดู"