เสิ่นเยว่เจียวเงยหน้าขึ้น "พี่อวิ่นจิ่น หากพี่ใหญ่ต่อยข้าขึ้นมาจะทำอย่างไร"
อวิ่นจิ่นหนังตาเต้นตุบ ๆ "ต้ากงจื่อเป็นคนใจกว้าง ไม่น่าจะตีใคร... กระมัง"
เสิ่นเยว่เจียวรีบชักมือเล็กกลับทันที มองอวิ่นจิ่นด้วยความขุ่นเคือง "พี่สาว ตอนมามิได้พูดเช่นนี้สักหน่อย"
"คุณหนู"
อวิ่นจิ่นทำหน้าเป็นทุกข์
"ต้ากงจื่อมิได้กินสิ่งใดทั้งวัน ท่านปิดประตูไม่ยอมพบผู้ใด แม้มามาฟางก็ยังช่วยไม่ได้ ข้าเป็นเพียงสาวใช้ ต้ากงจื่อย่อมไม่ยอมพบเช่นกัน"
นางกล่อมเสิ่นเยว่เจียว "แต่คุณหนูเยว่ต่างออกไป ท่านเป็นเด็ก ต้ากงจื่อจะถือสาเด็กได้อย่างไร ยิ่งกว่านั้นต้ากงจื่อเคยช่วยชีวิตคุณหนู คุณหนูก็เรียกเขาว่าพี่ใหญ่ ด้วยความผูกพันนี้ ต้ากงจื่อต้องยอมพบท่านแน่"
ว่าแล้วอวิ่นจิ่นก็ยัดตะกร้าอาหารในมือใส่มือนาง
"คุณหนูเอาของไปส่งก็พอ ข้าจะคอยท่านอยู่ที่นี่"
เสิ่นเยว่เจียวเบะปากน้อย กอดอก แสดงท่าทีไม่พอใจ
นางยังเล็ก แต่มิได้โง่
อวิ่นจิ่นเอ็นดูท่าทางของนางจนหัวเราะออกมา ไม่รู้หยิบขนมถั่วลิสงกรอบชิ้นหนึ่งมาจากไหน โบกไปมาตรงหน้านาง
เสิ่นเยว่เจียวแค่ได้กลิ่นก็รู้ว่าเป็นขนมจากร้านที่ทำขนมร้านนั้นทางตะวันตกของเมือง แม้ที่ตั้งจะห่างไกลสักหน่อย ร้านค่อนข้างเล็ก แต่ขนมของเขามีชื่อลือเลื่องว่าอร่อย แม้แต่ในเมืองหลวง ยังมีคนจากตระกูลขุนนางส่งคนมาตามหาขนมร้านนี้