เท้าของนางอ่อนระทวย แทบจะคุกเข่าลง ณ ชั่วขณะนั้นเอง ก็มีลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งมาปักลงบนพื้นข้างเท้านางอีก
ห่างไปเพียงนิ้วเดียว ลูกธนูนั่นก็จะทะลุฝ่าเท้านาง
หลินซวงเอ๋อตกใจจนร้องเสียงหลง จากนั้นก็ทรุดนั่งลงกับพื้น อ้าปากเตรียมจะร่ำไห้
“หากเจ้าบังอาจร้องไห้ ข้าจะตัดลิ้นเจ้าทิ้งเสีย”
ฉู่เหยียนยังไม่ทันปรากฏกาย เสียงกลับดังขึ้นก่อน
หลินซวงเอ๋อรีบปิดปากแน่น น้ำตาถูกสะกดกลั้นไว้อย่างยากลำบาก
เวลานั้นเอง เด็กรับใช้ในชุดเขียวผู้หนึ่งเดินเข้ามา โค้งกายเก็บลูกธนูข้างเท้านางขึ้น ส่วนลูกธนูบนกำแพงหินที่ฝังลึกไปกว่าครึ่ง เขาไม่ได้ดึงออก กลับปล่อยทิ้งไว้เช่นนั้น
“แม่นางซวงเอ๋อหลงทางหรือไม่? ให้ข้าน้อยพาเจ้ากลับไปดีหรือไม่?”
เห็นเขารู้จักตน หลินซวงเอ๋อก็คว้าเขาไว้แน่น “ใช่ ข้าหาทางกลับไม่พบ ข้า... ข้าไป...”
ฟิ้ว!
ลูกธนูอีกดอกเฉียดผ่านข้างหน้านางไป ตามมาด้วยความเจ็บแปลบที่ปลายหู
นางยกมือลูบดู เห็นเพียงสีแดงฉาน
หลินซวงเอ๋อหน้าซีดเผือด แต่มิกล้าเปล่งเสียงใดอีก
คงชิงดึงมือนางออก “หากมิต้องการให้ข้าน้อยส่ง เช่นนั้นแม่นางซวงเอ๋อก็เชิญเดินไปเองเถิด”
ทิ้งคำนี้ไว้ คงชิงก็หันหลังกลับไปเก็บลูกธนูดอกที่สาม แล้วจึงกลับเข้าไป
สายตาหลินซวงเอ๋อตามเขาไป ในที่สุดก็เห็นผู้ที่ยืนอยู่ใต้ต้นอู๋ถง ถือคันธนูยาวด้วยมือข้างเดียว นั่นก็คือฉู่เหยียน
นางเห็นฉู่เหยียนขึ้นสายธนูอีกครั้ง แม้จะอยู่ห่างไกล นางก็ตระหนักด้วยความตื่นตระหนกว่าลูกธนูนั้นเล็งตรงมาที่ศีรษะของนาง