ฉู่ยี่อายุมากกว่าเขาถึงเจ็ดปี ล้วนรับราชการอยู่ในราชสำนักแล้ว ความรู้ สายตา หรือแม้กระทั่งจิตใจล้วนเหนือกว่าฉู่เหยียนอยู่มาก
เมื่อมองดูน้องเล็ก เขากล่าวยิ้มๆ ว่า "ข้ากับพี่รองเจ้าไม่ค่อยได้กลับบ้าน เสิ่นเยว่เจียวอายุไล่เลี่ยกับเจ้า เหตุใดไม่ลองปรองดองกับนางดูบ้างเล่า จะได้นับว่ามีเพื่อนคู่ใจ"
จู่ๆ ฉู่เหยียนก็เกิดความรู้สึกรังเกียจขึ้นมา
"ข้าอายุมากกว่านางตั้งห้าปี วัยไล่เลี่ยกันที่ใดได้ ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ข้ากับนางไม่มีทางปรองดองกันได้ตลอดชีวิต คำพูดเหลวไหลเช่นนี้ต่อไปพี่ใหญ่อย่าได้กล่าวอีก"
เมื่อเห็นฉู่เหยียนที่ควบม้าจากไปไกลแล้ว อีกทั้งยังเห็นรถม้าที่อยู่ไม่ไกลด้านหลัง ฉู่เซวียนจึงเม้มริมฝีปาก แล้วควบม้าไล่ตามไป
ตกลงกันไว้ว่าจะกลับมาภายในครึ่งเดือน ทว่าล่วงเลยเวลามานานแล้ว กลับไร้วี่แววว่าเสิ่นอันเหอจะกลับมา
ในใจของเสิ่นเยว่เจียวก็คาดเดาอีกว่า ท่านพ่อถูกฉู่เหยียนกลั่นแกล้ง หรือไม่ก็ประสบเหตุร้ายอะไร
"ต้องยกมือให้ราบ ข้อมือต้องลอย"
น้ำเสียงของมามาหลี่ราวกับมีสะเก็ดน้ำแข็งเกาะ ไม้เรียวในมือฟาดลงบนข้อมืออันอ่อนนุ่มของเสิ่นเยว่เจียวอย่างแรง
เสิ่นเยว่เจียวที่ถูกเฆี่ยนตี ร่างน้อยๆ ตึงเครียดราวกับคันธนูที่ถูกดึงขึงแน่น
นางประคองชามชาที่ใส่น้ำไว้เต็มเปี่ยมในมืออย่างทะนุถนอม พลางใช้นิ้วมือค่อยๆ เช็ดน้ำชาที่กระฉอกออกมาเมื่อครู่
มามาซุนยืนอยู่ตรงข้ามอีกด้านหนึ่ง ไม้เรียวของนางฟาดลงบนข้อศอกของเด็กน้อยที่สั่นระริกดังเพี้ยะ
"คุณหนู เจ้าจะต้องเป็นบุตรสาวสูงศักดิ์แห่งจวนองค์หญิง เรียนมาตั้งนานแล้วยังมีท่วงท่าเช่นนี้อีก หรืออยากให้คนอื่นว่าเจ้าเป็นเด็กป่ามาจากตระกูลต่ำต้อยกัน"