หลี่ต้าฟูหัวเราะเบา ๆ "เด็กนั่นเอาใจคนเก่งเป็นเลิศ หากเจ้าเรียนรู้จากนางสักสองสามกระบวน ก็ใช้ได้ทั้งชาติแล้ว"
เมื่อนำสิ่งของมาส่งแล้ว หลี่ต้าฟูก็จะกล่าวอำลาจากไป
เพิ่งหันกาย ก็มีสิ่งของพุ่งเฉียดศีรษะเขาออกไป กระแทกพื้นแหลกเหลวเป็นโคลน
คือสาลี่สองลูกนั่น
น่าเสียดาย
เสิ่นเยว่เจียวจามติดกันหลายครั้ง ในใจครุ่นคิดว่าตนถูกบ่าวคนใดแช่งอีกแล้วกระมัง
กำลังคิดอยู่ เรือนฟังหิมะก็พลันมีผู้มาเยือนหลายคน
ผู้นำหน้ามาคือมามาฟาง คนสนิทข้างกายองค์หญิง ด้านหลังยังมีหญิงชราท่าทางหยิ่งยโสอีกสองนาง
"มามาฟาง"
เสิ่นเยว่เจียวประสานมือคารวะมามาฟางอย่างว่าง่าย
มามาฟางเห็นท่วงท่าคารวะของนาง สีหน้าก็หม่นลงอีก
"คุณหนูเยว่ สองท่านนี้คือมามาสอนมารยาทจากในวัง องค์หญิงรับสั่งว่าเดือนนี้เจ้าหมดหน้าที่เข้าไปถวายพระพรแล้ว จงตั้งใจฝึกปรือมารยาทกับมามาทั้งสองทุกวัน จะได้ไม่ถูกหัวเราะเยาะอีกในภายภาคหน้า"
ฝึกมารยาท?
ไม่จำเป็นกระมัง มามาสองท่านนี้ดูแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ง่ายต่อการอยู่ร่วมด้วย
มามาฟางเพียงบอกว่าหนึ่งในนั้นแซ่ซุน อีกนางแซ่หลี่ ครั้นส่งตัวถึงแล้วก็จากไป มามาทั้งสองไม่เกรงใจ ยืนขนาบข้างเสิ่นเยว่เจียวซ้ายขวา สายตาจับจ้องสำรวจเรือนร่างนางอย่างไร้มารยาท
"แสดงท่าคารวะเมื่อครู่ให้พวกข้าดูอีกครั้ง"
มามาซุนเอ่ยปากก่อน ถูกแล้ว น้ำเสียงแหลมบาดหูเจือรสเย้ยหยัน
เสิ่นเยว่เจียวค่อนข้างเสียใจ หากรู้งี้วันที่อยู่ในจวนกั๋วกงไม่เลียนแบบท่าคารวะของบ่าวก็ดี จะได้ไม่ต้องมาเสียเวลาเรียนมารยาทกับพวกนาง