มามาฟางใจเด็ด เรียกคนมาลากตัวหลินซวงเอ๋อออกไป หลินซวงเอ๋อตกใจจนเกาะแขนท่านย่าแน่น พยายามดิ้นรนเข้าไปในอ้อมอกนาง
เมื่อนึกถึงความผูกพันระหว่างนายกับบ่าว ฉู่หัวชางน้ำเสียงผ่อนลงเล็กน้อย "ซิ่วซิน แม้เจ้าจะบกพร่องที่ไม่รู้เท่าทัน แต่ข้าจะไม่เอาความครั้งนี้ ด้วยเห็นแก่ที่เจ้าทุ่มเทมานานหลายปี จงพาหลานสาวของเจ้าออกไปรับโทษเถิด"
"ขอบพระทัยพระบิดาที่ทรงเมตตา!"
มามาฉีโขกศีรษะลงอย่างแรง ก่อนดึงตัวหลินซวงเอ๋อที่หมดเรี่ยวแรง ลุกขึ้นแล้วเดินโซเซถอยออกไป แผ่นหลังโค้งงอลงอย่างเห็นได้ชัดในชั่วพริบตา
ฉู่หัวชางมองดูเด็กน้อยตรงหน้าผู้ยืนตัวตรง ดวงตาใสแจ๋ว อายุเพียงห้าปี ทว่าการกระทำและคำพูดนั้นเป็นดั่งกระบี่อ่อนที่ซ่อนอยู่ในฝัก ไม่โอ้อวด แต่ฟาดฟันได้ตรงจุด
"ฝีมือการต่อสู้ของเจ้า ใครสอนเจ้ากันแน่?"
ระหว่างกล่าว สายตาของนางกวาดมองบุตรชายทั้งสอง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ฉู่เหยียนเป็นที่สุดท้าย
"ท่านแม่มองข้าทำไม? ข้าไม่คุ้นเคยกับนาง"
กล่าวจบ เขาก็ลุกขึ้นเดินจากไป
เมื่อดูเรื่องสนุกจบ ฉู่เซวียนก็หมดความสนใจเช่นกัน
ผู้คนเดินจากไปหมด ในตำหนักเหลือเพียงสามคนเท่านั้น
ฉู่หัวชางกวักมือเรียกให้เสิ่นเยว่เจียวเข้ามาใกล้
"เจ้านี่ก็มีเหตุผลดี"
นางใช้ผ้าเช็ดหน้าของตนเช็ดคราบสกปรกบนใบหน้าเสิ่นเยว่เจียวอย่างนุ่มนวล "มีแผลตรงไหนหรือไม่?"
เสิ่นเยว่เจียวส่ายหน้า "พระมารดาเจ้าคะ ท่านไม่ดุข้าหรือ?"
ฉู่หัวชางเอ็นดูจนหัวเราะ
"เจ้าอยากให้ข้าดุเจ้าหรือ?"