“คุณหนูเยว่ องค์ชายสามโปรดให้เจ้าเข้าไป”
วันนี้นางสวมอาภรณ์สีแอปริคอท ชับใบหน้างามเล็กให้ขาวผุดผ่อง อีกทั้งเพราะเดินจากเรือนฟังหิมะมาเพียงลำพัง แก้มขาวนั้นจึงแต้มด้วยสีชมพูระเรื่อ สาวใช้ที่มาส่งสารอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองนางหลายตา
ช่างเป็นเด็กน้อยน่ารักน่าเอ็นดูนัก
เครื่องแต่งกายของสาวใช้ตรงหน้านี้ดูดีกว่าคนในเรือนฟังหิมะมาก เสิ่นเยว่เจียวรู้ดีว่านางคงมีฐานะไม่ต่ำ ทว่าในชาติก่อนนางหาเคยพบไม่ หรืออาจเคยพบ เพียงแต่ไร้ความทรงจำเท่านั้น
“พี่สาว วันนี้องค์ชายสามทรงมีพระอารมณ์เช่นไร ตรัสด้วยง่ายหรือไม่”
น้ำเสียงออดอ้อนอ่อนหวานแฝงด้วยความระมัดระวัง
สาวใช้เพียงนำทางอยู่เบื้องหน้า หาได้ตอบคำไม่ เสิ่นเยว่เจียวก็มิเอ่ยถามอีก
ขณะก้าวข้ามธรณีประตูสีแดงชาดซึ่งสูงกว่าขาเล็กๆ ของนาง เสิ่นเยว่เจียวกลับอดสะท้านกายอย่างขลาดกลัวไม่ได้
แม้มีชีวิตถึงสองชาติ ทว่านี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ย่างกรายเข้าสู่ตำหนักชิงฮุยของฉู่เหยียน
พอย่างเท้าถึงด้านในก็เห็นระเบียงทางเดินคดเคี้ยว ใต้ขั้นบันไดมีทางเดินกรวดหินทอดยาว ไกลออกไปเป็นดงไผ่ที่ปลูกห่างชิดเป็นจังหวะ สายลมพัดผ่านดังเสียดสี กระจ่างด้วยความสูงสง่าและเงียบสงัดที่ไม่เกี่ยวข้องกับนาง
สาวใช้หันกลับมามอง เด็กวัยห้าขวบช่างดูราวมีเรื่องหนักใจ ย่างก้าวอย่างหวาดระแวงไปทุกย่าง
เด็กคนนี้ดูมิได้เอาแต่ใจหรือไร้เหตุผลอย่างที่บ่าวไพร่ปากอื่นกล่าวไว้
“วันนี้องค์ชายสามทรงถูกพระบิดาทรงตำหนิสองครั้ง อีกประเดี๋ยวเมื่ออยู่ต่อพระพักตร์พระองค์ คุณหนูเยว่ระวังคำพูดหน่อย พออยู่สักครู่ก็กลับไปเถิด”