เสิ่นเยว่เจียวก้าวเท้ากลับถึงเรือนฟังหิมะ มามาฟางก็พาหลี่ต้าฟูมาถึงทันที
ถอดเสื้อผ้าออก เสิ่นอันเหอจึงได้รู้ว่าเสิ่นเยว่เจียวมีรอยถูกเฆี่ยนทั่วร่าง
บุตรสาวที่เขาเลี้ยงดูมาด้วยสองมือ คำหนักสักคำยังไม่เคยเอ่ย กลับถูกคนทำร้ายถึงเพียงนี้
แม้สีหน้ามามาฟางจะไม่เผยสิ่งใด แต่ในใจรู้สึกผิดยิ่งนัก
สองคนนั้นลงมือหนักเกินไปแล้ว
หลี่ต้าฟูทายาให้นางพลางกล่าวว่า “นี่เป็นยาทาชั้นดีที่เหล่าสนมในวังใช้กัน วันละสามครั้ง สองสามวันรอยก็จางหมดแล้ว”
เสิ่นอันเหอกำลังจะเอื้อมมือไปรับ ใครจะคิดว่าหลี่ต้าฟูกลับส่งยาให้มามาฟางโดยตรง
“องค์หญิงมีรับสั่ง ให้ข้าน้อยมาดูแลคุณหนูเยว่สักสองสามวัน แม้คุณหนูยังเล็ก แต่ก็เป็นสตรี ข้าน้อยดูแลจะสะดวกกว่า”
เสิ่นอันเหอรู้ฐานะของมามาฟางดี จึงยินดีให้นางดูแลบุตรสาวตน
ภายหน้าหากเอ่ยกับผู้อื่นว่า มามาที่เลี้ยงดูบุตรสาวตนมาคือคนเดียวกับที่เลี้ยงดูพระโอรสทั้งสามขององค์หญิง บิดาและบุตรสาวก็จะมีหน้ามีตา
ทว่าเสิ่นเยว่เจียวกลับไม่ยินดี
นางรู้ดีว่ามามาฟางไม่ชอบตน การถูกมามาฟางดูแล เกรงว่าก็คงไม่ต่างจากสองยายเฒ่านั่นนัก
แต่ขาใหญ่ทองคำเพิ่งจะจัดการบ่าวเลวสองคนนั้นเพื่อนาง หากนางกล้าเอ่ยปฏิเสธในยามนี้ มามาฟางต้องฟ้องขาใหญ่ทองคำเป็นแน่
เมื่อส่งหลี่ต้าฟูกลับไปแล้ว มามาฟางมองร่างเล็กที่ซบหน้าอยู่บนเตียงไม่ไหวติง ก็พลันรู้สึกขบขัน
เด็กห้าขวบจะมีเล่ห์เหลี่ยมมากสักเพียงใด