ยามนั้น ลานเรือนฟังหิมะคุกเข่าดำทะมึนทั่วทั้งลาน ทุกผู้คนต่างนิ่งเงียบดั่งจักจั่นในฤดูหนาว
เสียงเด็กน้อยร้องอุทานว้า
“แท้จริงที่แห่งนี้เรามีผู้คนมากมายถึงเพียงนี้”
คำกล่าวนี้ราวกับมีดคมเล่มหนึ่ง แขวนเหนือศีรษะของบ่าวรับใช้ทั้งหลาย
ใครเลยจะคาดคิดว่าองค์หญิงจะเสด็จมาประทับยังเรือนน้อยอันห่างไกล ยังเป็นเพราะหน้าขุนนางผู้หนึ่งมา
ฉู่หัวชางประทับอยู่บนตั่ง ในพระหัตถ์ทรงถือถ้วยน้ำชาร้อน ละอองไอคลุ้งเลือนพระพักตร์อันเย็นเยียบดั่งคมมีด
เสิ่นอันเหอนั่งเบื้องล่าง ใจคอพลุ่งพล่าน
ความคับข้องใจไม่เป็นธรรมและความได้ใจที่มีผู้มาเป็นกำลังหนุนหลัง ถูกเขากดเก็บไว้หมดสิ้น
เบื้องหน้าองค์หญิง เขายังต้องเสแสร้ง อารมณ์เหล่านี้เผยออกมาไม่ได้
“ผู้ดูแลเรือนฟังหิมะคือผู้ใด?”
หญิงชราร่างอ้วนท้วนผู้หนึ่งที่คุกเข่าอยู่ด้านหน้าสุดตัวสั่นเทา
“กราบทูลใต้ฝ่าพระบาท เป็นข้าน้อยเอง”
เสิ่นเยว่เจียวถูกฉู่หัวชางอุ้มวางบนพระเพลา ถามว่า “เจ้าเคยเห็นนางหรือไม่?”
นางส่ายหน้า “ไม่เคยเห็น”
หญิงชราก้มศีรษะต่ำ ท่าทีนบนอบว่าง่าย
“คุณหนูเยว่เป็นผู้มีเกียรติช่างลืมเลือนง่าย เป็นข้าน้อยเองเจ้าค่ะ ป้าหวาง”
เสิ่นเยว่เจียวกระโดดลงจากขาใหญ่ทองคำ เดินมาถึงตรงหน้า จ้องมองใบหน้าแก่เฒ่านั้นอย่างพินิจพิเคราะห์
“ไม่เคยเห็น เจ้าเพิ่งมาใหม่วันนี้หรือ?”
ป้าหวางฝืนยิ้มบนใบหน้า แทรกคำพูดออกจากซอกฟัน
“คุณหนูลองดูอีกครั้งหรือไม่?”
เสิ่นเยว่เจียวยังคงสั่นศีรษะ
“ไม่เคยเห็น”
ป้าหวางตะลึงไปครู่หนึ่ง ก็เดาได้ทันทีว่าเสิ่นเยว่เจียวจงใจ
นางลดเสียงต่ำลง กัดฟันกรอด “อีชั่ว เจ้าอายุเพียงห้าขวบ แต่จิตใจล้ำลึกถึงเพียงนี้? เจ้า…”