น่าเสียดายนัก เพียงสิบไม้เรียว
นางพลิกกายลุกขึ้น ดวงตาเปี่ยมด้วยความตื่นเต้น
“เขาเป็นอะไรไป?”
รู้ดีว่าบุตรสาวนั้นคิดเช่นไร เสิ่นอันเหอจึงทราบว่านางชอบฟังเรื่องนี้
“องค์หญิงทรงตำหนิคุณชายสามว่ามิได้ดูแลเจ้าให้ดี ทำเอาเจ้าต้องได้รับความคับแค้น มามาฟางผู้นั้นก็ถูกทำโทษเช่นกัน คาดว่าเป็นเพราะนางขอความเมตตาให้คุณชายสาม จึงถูกเฆี่ยนไปพร้อมกัน”
เว้นไปครู่หนึ่ง เขาจึงเอ่ยต่อ “เด็กสองคนที่รังแกเจ้านั้น ถูกองค์หญิงมีรับสั่งให้หักมือหักเท้า เป็นถึงขั้นต้องถูกหามออกจากจวนกั๋วกง”
น้ำเสียงอ่อนโยนของเสิ่นอันเหอ แฝงไว้ด้วยความตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด
“เจียวเจียว องค์หญิงทรงโปรดเจ้ามากขึ้นเรื่อยๆ ได้ยินว่ายังทรงยอมรับฐานะของเจ้าต่อหน้าทุกคนในจวนอีกด้วย ภายหน้าเจ้าจงเชื่อฟังองค์หญิงให้มาก จงทำให้นางโปรดปรานเจ้ายิ่งขึ้น”
ฟังคำเหล่านี้แล้ว เสิ่นเยว่เจียวรู้สึกเพียงว่าบาดแผลบนศีรษะปวดร้าวขึ้นมาอีกครา
นางกุมศีรษะครวญครางอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็หลับลึกไปอีกครั้ง
เมื่อฟื้นขึ้นอีกหน ก็เป็นยามวิกาลแล้ว
เสิ่นอันเหอยังคงเฝ้าอยู่ข้างเตียง ดวงตากร่ำแดงกว่าคราที่แล้วเสียอีก เห็นนางตื่นก็รีบตื่นเต้นให้คนไปตามหมอประจำจวน
บ่าวหาวหวอด “คุณชายเสิ่น บัดนี้ก็ยามวิกาลแล้ว หมอประจำจวนพักผ่อนไปนานแล้ว”
“พักผ่อนแล้วก็ไปปลุกขึ้นมา มิเห็นหรือว่าบุตรสาวข้าตื่นแล้ว?”
เสิ่นอันเหอกำลังได้รับความโปรดปรานจากองค์หญิง ในเรือนฟังหิมะก็ถือว่าเป็นนายผู้หนึ่ง แต่ในสายตาของบ่าว เขาก็เป็นเพียงชายคู่ใจ แค่นั้นเอง
“คุณชาย ท่านสองวันนี้ทุกครึ่งชั่วยามก็ต้องเรียกหมอมาครั้งหนึ่ง เมื่อครู่หมอก็ไม่พอใจมากแล้ว บัดนี้ห่างจากเมื่อครู่ยังไม่ถึงครึ่งชั่วยามด้วยซ้ำ ท่านยังจะเชิญเขามาอีก ท่านไม่กลัวว่าเขาจะฟ้องถึงองค์หญิงหรือ?”